Monthly Archives: Şubat 2014

YARIN SİZİ DE TUTUKLAYABİLİRLER ! OKUYUN VE ÖĞRENİN… 75 MİLYON OLAĞAN ŞÜPHELİDEN BİRİSİ DE SİZSİNİZ !…

CÜNEYT AYRAL İLE PARİS, GÜNEY FRANSA VE PROVENCE

Olağan şüpheliye gözaltı kursu

Son yıllarda gazeteci, avukat, akademisyen, yüzlerce kişi gözaltına alındı veya tutuklandı. Bu tutuklamaların sosyal medyada ve sokakta muhalefet eden sıradan insanlara da uzanması, gözaltı korkusunu toplumsal paranoyaya dönüştürdü. İşte bu paranoyadan yola çıkan Çağdaş Hukukçular Derneği (ÇHD)de ‘Bir gün herkes gözaltına alınabilir’ sloganıyla yola çıkarak ‘Olağan Şüpheliler Eğitimi’ni başlattı. ÇHD Başkanı Selçuk Kozağaçlı tüm olağan şüphelilere en temel gözaltı tavsiyelerini verdi.

1. KLASİK TAKTİKLERE KANMA: Kolluk kuvvetleri, sorgu konusunda kapsamlı bir eğitime ve deneyime sahip. Hemen hiçbir davranışları amaçsız değil. Ağzınızdan söz alabilmek için hemşerilik, abilik, iyi niyet, sohbet gibi vesileleri öne sürebilirler. “Biz hemşeriymişiz, sen bunu imzala. Seni kurtaracağız, yoksa 20 yıl yersin” diyerek sizi ikna etmeye çalışabilirler. Bunların öğretilmiş sorgu teknikleri olduğu, herkese yapıldığı bilinmeli ve tedbirli olunmalı. Bunları bir kenara bırakıp kendiniz hakkında suç delili oluşturabilecek hiçbir beyanda bulunmadan önce meseleyi bir avukatla görüşmek en doğrusu.

2. POLİSLE DEĞİL AVUKATLA MUHABBET ET: Son dönemdeki bazı gözaltılarda ortaya…

View original post 1.080 kelime daha

Yorum bırakın

Filed under Fotograflar

ŞİİR

Nasırlı kadın ellerinin değdiği
kekiklerden ezdim çorbama.
ana elinin okşadığı
yanakların evladını
toprağa verdiler,
polis copuyla öldürülmüş
tekme tokat!
Ve “iyiki ölmüşüm”
demiştir annelerin bazıları…

Yorum bırakın

Filed under SANAT, ŞİİRLER

Pricey Building Raises Questions for De Blasio Housing Plan

Kerim Odekon

PROFILE

Kerim Odekon

Kerim Odekon

Kerim Odekon is a 2nd year medical student at the SUNY Stony Brook School of Medicine. From 2006 to 2012 he was a planner and policy analyst at the New York City Department of Housing, Preservation and Development’s Office of Development. He was the 2010 recipient of the Fred Hayes Prize for Public Service.

——————–

A development that used generous subsidies and largely offered high-rent units represents the kind of deal the mayor’s affordable housing initiative ought to avoid.
By Kerim Odekon | Thursday, Feb 6, 2014

Affordable housing developers and advocates are praising the recent appointment of Goldman Sachs alumnus Alicia Glen as Deputy Mayor for Housing and Economic Development. As the City’s new housing czar, Deputy Mayor Glen is at the helm of crafting and implementing Mayor de Blasio’s bold new housing plan, a crucial component of his progressive vision to attack inequality in New York City.

On Goldman Sachs’s website, Deputy Mayor Glen describes the Bradford (aka the Acacia, 1560 Fulton Street) , a 105-unit Brooklyn building she co-developed in 2010, as work that she is “particularly proud” of. In the short clip, Deputy Mayor Glen notes that 30 percent of Bedford Stuyvesant residents live in poverty and that officially 15 percent are unemployed. She then showcases the Bradford as a transformative project poised to provide needed housing and economic growth for the neighborhood.

Unfortunately, the Bradford represents a particularly poor approach to the creation of affordable housing and raises four fundamental questions that the de Blasio administration must address if it hopes to deliver necessary housing and equitable community development:Affordable housing for whom? The majority of the Bradford’s rents are out of touch with the needs of Brooklynites. While 20 percent of the units are quite affordable (mainly 1 bedroom apartments renting at $400 per month, set aside for individuals earning less than $18,000/year), 80 percent of the “affordable” units were initially set at rents of $1,900 per month for a 1 bedroom and $2,300 per month for a 2 bedroom. In 2010, half of all Bedford Stuyvesant households earned less than $35,000/year. This means that half of Bed Stuy families would need to pay 80 percent or more of their pre-tax income to live in one of these 2 bedroom apartments. Subsequently, according to filings at the City Register, the owners of the Bradford renegotiated and weakened the terms of their regulatory documents to increase the income limits by over 20 percent on almost half the higher rent “affordable” apartments—a practice usually reserved for projects experiencing difficulties attracting households within the stipulated income brackets. Given the demand, truly affordable housing in New York City should never face issues finding tenants. Subsidizing Goldman Sachs to build essentially market rate housing in Bedford Stuyvesant is a “trickle down” approach to community development, a strategy Glen has long championed. People who can afford almost $2,000 per month for a 1 bedroom apartment already have options in central Brooklyn. When private developers, such as Glen’s Goldman Sachs Urban Investment Group, access both public land and public subsidy to build, they should deliver housing targeted to the broad spectrum of residents struggling to remain in their communities during these tough economic times.

Affordable where? Given the scarcity of public land available for affordable housing production, inclusionary zoning is intended as an incentive for the private market to build permanently affordable housing on private land in exchange for allowing developers to build bigger buildings. Projects receive a 33 percent density bonus in return for creating 20 percent of the building’s floor area as permanently affordable lower income housing (within the same building or offsite in the same neighborhood). The Bradford, however, enjoyed a density bonus even though none of its apartments are permanently affordable. Why? Glen and her development partner, BRP, utilized certificates generated by The Garvey, a nearby publicly subsidized affordable project (also developed by BRP/Goldman) built largely on public land, to satisfy the inclusionary requirements. While legal in New York City, using affordable housing built on public land to generate an offsite development bonus squanders the power of inclusionary zoning. Public development sites should already be earmarked for the production of affordable housing. The practice of allowing City-owned sites to generate an offsite inclusionary bonus fails to provide a net increase in affordable units. Mandatory inclusionary zoning is a central component to Mayor de Blasio’s housing plan, projected to generate 25 percent of his 200,000 unit target. Is Deputy Mayor Glen committed to implementing a stronger, more effective citywide inclusionary zoning policy, or will she perpetuate the current, watered down version that fails to produce sufficient amounts of affordable housing?

Affordable at what cost? The subsidies offered by the City are not commensurate with the Bradford’s public benefit in terms of affordability. The City provided the Bradford with $6.83 million in subsidies through its Housing Development Corporation, as well as with $4.38 million in City Capital funds, $1.9 million in HOME funds and $1 million in Housing Trust Fund subsidies through the Department of Housing Preservation and Development. This amounts to a $14.1 million public investment for 83 higher-rent units and just 21 lower-income apartments. At a public cost of $135,000 per unit, or $670,000 per unit if we only consider the 21 truly affordable units, this project is an inefficient use of taxpayer dollars. These figures do not even take into account the fact that two-thirds of the project’s land was public land donated to the developers, nor do they include either the federal subsidy granted in the form of a 39 percent tax credit on $15 million of qualified investments through the New Markets Tax Credit program, or the value of the project’s 25 year extended 421a property tax exemption. In addition to strengthening housing commitments, the de Blasio administration must make more efficient use of limited housing and economic development incentives.

Affordable for how long? The majority of the Bradford’s land was city owned property given to the developers at no cost. Land is New York City’s most precious resource for the production of affordable housing. The Bloomberg administration required permanent affordability only on select projects, such as Hunters Point South. To maximize public investments, the de Blasio housing plan should go further and require all affordable housing built on public land or receiving generous subsidies to be permanently affordable. When the City gives scarce land away to a private developer, it has the power and the duty to ensure that the housing built will remain for future generations.

While the Mayor has repeatedly indicated that his top staff will be following his lead and vision, in the world of affordable housing policy, the devil is in the details of voluminous regulatory documents—terrain that no mayor has the time to wade into. The role of the Deputy Mayor for Housing is to ensure that these details align with the Mayor’s vision of lasting change and tenant protections. If the de Blasio administration hopes to address the current affordable housing crisis, the Deputy Mayor will have to do more than achieve meaningless development quotas. She will have to tackle the excesses of the ineffective and inefficient development approach that she has championed in the past.

————————————–

NYC BELEDİYESİ HEMEN CEVAP VERMİŞ.. CEVAP AŞAĞIDADIR..

KERİM ODEKONUN BU CEVABA CEVABI DA PAZARTESİ GÜNÜ YİNE BU SAYFALARDA OLACAK

The Department of Housing Preservation and Development submitted the following response to Kerim Odekon’s February 6 op-ed, “Pricey Building Raises Questions for De Blasio Housing Plan”:

Mr. Odekon’s interpretation of the development of the Bradford (aka, the Acacia, 1560 Fulton Street), an affordable housing project in Bedford Stuyvesant is based on an incorrect understanding of the Inclusionary Housing program’s zoning resolution and the combined financing structure of two affordable housing projects.

The real headline should be: City’s Inclusionary Program Makes the Most of Affordable Housing Development: Brings Opportunity to Bed-Stuy. Two new mixed-income buildings would not exist but for the Inclusionary Housing program; and the program worked to the benefit of the community by allowing the developers to maximize the total number of affordable apartments that could be built at both properties.

While opinions may differ on the approach to take full advantage of programs created to spur affordable housing and the worth of the public benefit, it is deceptive to focus on one building. Mr. Odekon focuses on the Bradford, without acknowledging the critical relationship it shares with the Garvey, a permanently affordable housing project on the same block.

The Bradford and the Garvey are two mixed-income, mixed use projects that were financed and constructed under one master development plan. In the Garvey, which was built according to the Inclusionary program, all of the 78 apartments are permanently affordable to low-income New Yorkers, with rents at $494 to $782 per month for one-bedroom apartments and $597 to $943 for two-bedroom apartments.

Under the Inclusionary program, the additional floor area is the incentive provided to the developer in exchange for designating a minimum of 20 percent of the apartments in a building as permanently affordable to low-income households. This bonus can be used on-site to build a larger project, and/or it can be used off-site at a different property within a defined geographic area.

With the all of the Garvey’s apartments being low-income and permanently affordable, it more than met the Inclusionary program’s minimum requirement and was appropriately awarded additional floor area. The additional floor area was applied to add still more affordable apartments to the Garvey, and some of what remained was used at the Bradford, resulting in more affordable units in that building as well.

The Bradford did benefit from the Inclusionary Housing program, but the suggestion that there was some requirement for it to count or create additional new permanently affordable units in order to use that extra floor area from the Garvey is plain wrong. In fact, the Bradford capped rents and income limits on the units that could have been rented to anyone at market rates.

Mr. Odekon also asks, “affordable housing for whom,” and seems offended by The Bradford’s mixed-income model because it offers some moderate-income apartments in a low-income neighborhood. He supports a practice that would have only low-income apartments created in low-income neighborhoods.

As he puts it, some people “already have options in central Brooklyn,” with the implication that families of certain incomes should have housing choices that are limited to certain neighborhoods – and without acknowledging the limited supply of affordable, rent stabilized, new construction development in many neighborhoods.

If Mr. Odekon’s theory is put into practice, it would have the effect of segregating families based on income, reversing decades of good housing policy that seeks to create mixed-income, more diverse and balanced neighborhoods.

It is also disconcerting that he also unfortunately fails to acknowledge the positive economic impacts, employment creation, and general importance to the community that mixed-income, mixed-use developments with ground floor commercial space such as the Bradford provide. Moreover, both of these developments were advanced in the depths of the recession (Garvey 2009; Bradford 2010), when most private sector real estate development was at a standstill.

Mischaracterizing the positive impact of these developments and the process by which they were created, and using that to question Deputy Mayor Glen’s track record, allegiances and commitment to the Administration’s housing agenda is misleading and divisive.

When it comes to addressing the diverse housing needs of our neighborhoods, we need to continue to work together to make New York more affordable.

 

ODEKON’UN CEVABI …. ODEKON REPLEIS:

 New York City Housing Preservation and Development (HPD) Deputy Commissioner Enderlin
’s
 obfuscating response to my recent article defends the Bloombergian trickle-down approach to neighborhood planning and stands in stark contrast to the efficient and equitable plan for City-sponsored community development called for by Mayor de Blasio. The rejoinder quibbles about the semantics of exactly how the Garvey and the Bradford relate to each other in the
City’s
 broken inclusionary housing program, and misleads readers to imply that these projects were developed under a fixed master plan. In fact, the description of the 2008 acquisition loan to Goldman Sachs/BRP states that all affordable units will serve tenants earning less than 130% of
HPD’s
, yet all 83
of the Bradford’s high
-rent units have income limits 27-50% higher. It is bad policy to think that building one affordable housing building with public land, $10.7 million in City subsidies, and $7+ million Federal LIHTC subsidy investment (the 73 unit Garvey) automatically grants Goldman Sachs/BRP the privilege to build a separately financed high-rent and over-subsidized  building (the 105 unit Bradford) on nearby public land. Mr. Enderlin claims that my concerns about affordability in the Bradford amount to support of segregation by income. Arguing that a building constructed predominantly on free public land, using tens of millions of dollars in City subsidies,
should reflect the needs of Bedford Stuyvesant’s diverse
residents is the opposite of a call for segregation; in fact, it is a rallying cry for inclusion. The higher-rent units in the Bradford (comprising 83 out of 105 total apartments) were subsidized in part
through the City’s
, yet the minimum income required to apply to
 the cheapest of
the Bradford’s
“middle income”
two bedroom units is 60 percent higher than the median (the middle) household income for New York City. Having high-rent units in an affordable building is good public policy, yet they should not compromise 80 percent of all units. In 2010, almost three-quarters of Bedford Stuyvesant residents earned less than $63,400, and in 2011 over half  of all households in the entire city earned less than $50,400. 75 percent of neighborhood residents, and indeed the majority of residents citywide, would need to pay over 40 and 50 percent of their  pre-
tax income, respectively, to afford one of the Bradford’s $2,300/mo apartments
. This is not inclusive community development.
Mayor de Blasio’s unifying 
is “One
 New York
: Rising Together”.
The question still stands – how can the overwhelming majority of Bedford Stuyvesant residents
“rise together” when they are priced out of new private
developments and earn too little to even apply for a majority of the units in a City subsidized building like the Bradford?
Enderlin’s claims distort
the mechanics of New York’s housing crisis and ignore the
rise in inequality that plagues New York City. The affordable housing crisis in NYC is not about a lack of $2,000/month one bedroom apartments in Bedford Stuyvesant
 –
 these apartments already exist in the neighborhood. The crisis is the story of working families unable to find housing, households facing eviction, overcrowding and displacement, 50,000 homeless individuals (21,000 of them children), closed waitlists for rental assistance, Federal retrenchment in housing programs, and a local real estate community that lobbies incessantly (and successfully) to unwind rent protections for millions of New Yorkers. It is the crisis being faced by Bedford Stuyvesant residents who, after helping transform the neighborhood from a symbol of urban decay to a flourishing community, are now struggling to stay in the community they fought to rebuild.
De Blasio campaigned to
“hold developers’ feet to the fire, bargain harder, demand more, because [developers ar
e] getting
extraordinary value”.
He must have had over-subsidized and out-of-reach projects like the Bradford in mind. Unfortunately, HPD and its sister agency, the Housing Development Corporation (HDC), the public agencies entrusted to implement a multi-billion dollar housing plan, remain plagued by insufficient oversight and a culture of closed-door negotiations. As a result, buildings like the Bradford are over-subsidized despite agency neighborhood assessments showing significantly lower market rents and despite concerns raised by public servants about project costs. While recent efforts to increase transparency at HPD such as Local Law 44 are a step in the right direction, the law falls short of  promoting true accountability. Full development budgets should be easily accessible online, not only to stimulate competition among the developers and contractors, but to ensure that public officials operate under the assumption that good-government watchdog groups and housing advocates are monitoring exactly what the City is spending taxpayer dollars on. With greater transparency would come greater efficiency; and HPD will need to operate more efficiently if Mayor de Blasio hopes to maximize the
City’s limited resources
 to produce truly equitable community development.
Mayor Bloomberg’s New Housing Marketplace Plan made impressive gains subsidizing housing for wealth
ier New Yorkers to move into relatively lower-income neighborhoods such as Harlem and Bedford Stuyvesant, yet fell short when it came to requiring significant permanently affordable housing in wealthier communities across the city. Mr. Enderlin
’s
rebuttal implies there is no alternative to this type of planning model. Actually, a more equitable alternative path is  possible, and it involves creating and mandating economically integrated
affordable housing in all of the City’s diverse
 neighborhoods, accessible to a broad spectrum of New Yorkers. This is exactly the sort of
 that the public expects from the de Blasio administration

Yorum bırakın

Filed under HABERLER, SİYASİ YAZILAR

İSTANBUL ART NEWS HALİL BEZMEN İLE KONUŞMUŞ

PiyasaŞubat6

PiyasaŞubat7

YASEMİN BAY

yasemin@istanbulartnews.com

Hayatını yeni baştan kuran biri Halil Bezmen. Bir dönemin ünlü işadamlarından, Türkiye’nin ilk ve önemli koleksiyonerlerdendi… Ardından hakkında davalar açıldı, tarihi eser kaçakçılığı yaptığı iddia edildi, Amerika’ya gitti, sanat koleksiyonuna el konuldu… “Hepsi temizlendi. Suçlandım, hesabını verdim” diyen Bezmen’in kurduğu yeni hayatında artık baş köşede edebiyat var. “Estergon Kalesi”, “Kendime İtiraflarım”, “Prens Sabahattin’in Saklı Hayatları”nın da aralarında bulunduğu romanlara imza attı.

Sanat ortamının günümüzdeki gibi olmadığı, koleksiyonerlik kavramının yerleşmediği bir dönemde önemli bir koleksiyona imza atan Halil Bezmen

tam anlamıyla bir sanat aşığı. Halen ufak da olsa sanat eseri alıyor, sergileri, fuarları geziyor. 6 – 7 yaşlarından itibaren gitmeye başladığı müzeleri de asla es geçmiyor.

Mütevazılığıyla dikkat çeken, kaybetmekten korkmayan Bezmen ile hem geçmişe gittik hem de bugünü konuştuk. Röportajımızın bir bölümünde Halil Bezmen’in eşi Rengin Suar da bize eşlik etti.

Neler yapıyorsunuz son zamanlarda? Son yıllarda romanlarınızla karşılaşıyoruz. Üzerinde çalıştığınız yeni bir romanınız var mı?

Daha ziyade tarihi romanlara yöneldim. Şu anda 10. kitabım yayıncı arıyor, dokuzu yayımlandı. Sanılanın aksine, o emeğin yüzde 10’u yazmak yüzde 90’ı okumak. Veyahut benim için öyle; belki yeteneğim olmayabilir. Görüyorum, özellikle bazı gazeteciler çalakalem yazıveriyorlar. Yahut mesela Balzac gibi adamlar, o kadar kitabı nasıl yazdılar merak ediyorum. Böyle insanlar var, yazabiliyorlar. Ben günde sekiz saat çalışıyorum; aynen fabrikaya gidiyormuşum gibi, eskiden olduğu gibi. Her sabah 07.00 – 07.15 arası masama oturuyorum. Kahvaltı için ara veriyorum, bir de spora gidiyorum bir, iki saat. Günde sekiz saatimi dolduruyorum ve bunu da altı gün yapıyorum. Ve bu sekiz saatin dörtte üçü okumak, dörtte biri ise yazmakla geçiyor. Herkes bunu yapıyor mu bilmiyorum, çünkü çok yazar tanımıyorum. Dolayısıyla ağır işçilik grubuna giriyor. Entelektüel bir faaliyet olarak sanki çok hafif bir şeymiş gibi algılıyor insanlar ama ben akşam olduğunda çok yoruluyorum. Fabrikaya gittiğim zaman bu kadar yorulmuyordum.

Yazarlık serüveniniz nasıl başladı? Yazma güdüsü nasıl doğdu sizde?

 

Biliyorsunuz, 1993 yılının sonunda Türkiye’den kaçmak zorunda kaldım. O dönem hayatımda iki alternatif vardı benim için: Ya iş hayatına tekrar atılacaktım ya da yeni bir hayat kuracaktım. Yaşım 55’e gelmişti, kendimi genç buldum. “İkinci bir hayat kurabilirim” dedim. İş hayatında, her meslek için geçerlidir bu, 25. yıldan sonra tekerrüre mahkum olursunuz. Bir mesleği ne kadar severseniz sevin, 25. yıldan sonra, kafanız da çalışıyorsa, “Ben her şeyi yaptım zaten bu işte” diyorsunuz. Macerayı da seven bir insanım. Kaybetmekten korkmayan biriyim. Acı, bana fazla acı vermiyor.

Hep böyle miydiniz? Yoksa yaşadıklarınız mı sizi öyle yaptı?

 

Hep böyleydim. Çocukken de düştüğüm zaman canım yanardı, ama ağlamazdım, üzülmezdim, kalkar devam ederdim. Acıyı çok önemli bir engel

olarak görmüyorum. Hayatın bir parçası. Yazdan sonra kış geliyor… Sonra tekrar bahar oluyor… Acı abartılan bir his. Türk sanatında, özellikle edebiyatında bence acı muazzam işlenen bir konu. Neticede ben o kadar önemsemiyorum. Başarısız olduğun zaman acı çekiyorsun sonra yeni baştan hayat devam ediyor.

İkinci hayatımı kurmaya başladığımda, ne yapacağım, diye düşündüğüm zaman şunu fark ettim: Okumayı çok seviyordum ve çok okuyordum. Tekrar iş hayatına atılmak için bir istek de duymadım.

Neden acaba? Başınıza gelenlerden dolayı mı?

 

Hayır, sadece “Yetti” dedim. Başımıza gelenleri çok normal buldum. Bir anormallik yoktu. Başımıza gelenler herkesin başına gelebilir. Kimseyi de kabahatli bulunmadım. Bir sürü mahkemeler oldu, suçlandım, tarihi eser kaçakçısı dendi hakkımda. Onların hepsi temizlendi. Bunları önemsemedim, kızmadım, “Vay Türkiye’de yargı, haksızlıklarla doludur” falan diye küsmedim. “Herkes günün birinde çıkar, hesap verir” dedim. Suçlandım, onun hesabını verdim ve bitti. Dolayısıyla büyütülecek bir iş değil, özellikle Türkiye’de hesap verecek herkes. Verirsin hesabını temizlersin, arada bir bedel ödersin, geçer, devam edersin. Okumayı çok seviyordum, iş hayatına da bir çekim hissetmiyordum. Okurken yavaş yavaş bir de yazsam dedim. Çok acemiydim ama yaza yaza öğrendim.

lk başlarda daha otobiyografikti romanlarınız. Şimdi nereye doğru evrildi? Nasıl bir değişim oldu?

 

Otobiyografiyle başladım. Sonra iki macera romanı yazdım. Ardından bir otobiyografi daha yazdım. Çünkü birincisi çok beğenildi. Yargısına önem verdiğim birçok kişi, hatta “Türkiye’de otobiyografi yoktur” diyen birçok insan “Senin otobiyografin ilk defa Batı anlamında gerçek bir otobiyografi oldu” dedi. Benim otobiyografim bir savunma falan değildi. Başıma bunlar geldi, aslında çok haksızlık oldu, ben çok iyi bir insandım, benim hakkım yendi, şeklinde bir otobiyografi yazmadım. Her şeyi normalmiş gibi yazdım ve edebiyat çevrelerinde çok beğenildi. Bunun üzerine ikinci otobiyografim olan “Kendime İtiraflarım”ı yazdım. O da beğenildi. Sonra macera romanları yavaş yavaş tarihi romana dönüştü.

Sizce neden? İlgi alanınız dolayısıyla mı?

 

Evet, öyle tahmin ediyorum ben de. Her koleksiyonerin muhakkak tarih bilmesi lazım. Tarih bilmeden koleksiyon yapıyorsanız siz istifçilik yapıyorsunuz demektir. O eseri yaratan ortamı tanımanız lazım ki o eseri anlayasınız. Her sanat eserini takdir edebilmek için tarih bilmek gerekiyor. Hatırlıyorum 12 Eylül’den sonra Kenan Evren Picasso’nun bir tablosu için “Bunu ben de yaparım” demişti. Doğrudur herkes yapabilir, ama önemli olan onu 1913’te yapabilmiş olmak.

Şu anda nasıl bir kitap üzerine çalışıyorsunuz?

 

Tarihi bir roman. İlk tarihi romanım olan “Hayatını Boynunda Taşıyan Adam”da tarih azdı. O kitapta bir genç çocuk, Adnan Menderes’in asılmasına isyan ediyor ve bu isyanından bir macera doğuyordu. Fakat adam aynı zamanda da şiddete inanmayan biri. Şiddet kullanmadan isyan ediyor. Yani terörizme gitmeden isyanını yapıyor. 12 Eylül’ü yaşıyor, etrafında büyük bir şiddet var, lakin kendisi şiddete hiç başvurmuyor. Dolayısıyla “Acaba ben korkak mıyım?” diyor ve bunu denemek için de uzun yüzmeler yapıyor. Mesela buradan denize atlıyor ve Yalova’dan çıkıyor, boğulmaktan korkmuyor. Öyle birini tanıdım ben zaten. “Fırtınada canımı tehlikeye atabildiğime göre ben aslında korkak değilim, şiddete inanmayan, onun bir fayda getirmediğine inanan biriyim” diyor. O tarihimsi bir romandı. Sonra denizci olduğum için Barbaros’la ilgilendim ve “Barbaros! Sevgilim…” adlı tarihi bir roman yazdım. Onda çok mutlu oldum, yazarken devamlı denizdeydim. Malum Barbaros İtalya ve İspanya’da korsanlık yapıyor, bazı bölümleri Batı’da geçiyordu romanın. Batı dünyasını iyi tanıdığım için kolay yazdım orada olan bitenleri. Onun ardından benim kahramanlarımdan biri olan Prens Sabahattin’i yazdım. Prens Sabahattin, Türk tarihinin ilk liberal politikacısı. Aslında pek politikaya atılamadı, ama biraz yaptı. İttihat ve Terakki’nin başlangıcında bulundu, Jön Türkler’in kurucularındandı. Onun ardından da şimdi yayımlanmayı bekleyen “Mustafa Kemal’e Aşklanmak” adlı romanı yazdım. Bir genç kız hem Anadolu isyanında Atatürk’e yardım ediyor hem de ona aşık. Uzaktan bir aşk… Bu kitabım için de her an bir yayıncı tamam diyebilir ve bir, iki ay içinde piyasada olur. Şu anda ise Lale devri ile ilgili bir roman yazıyorum. Çok ilginç bir dönem. O da sanıyorum seneye yayımlanır.

Siz Türkiye’nin en önemli ilk koleksiyonerlerinden birisiniz. Çok önemli bir koleksiyona sahiptiniz. Şu anda elinizde yapıt var mı ya da alımlar yapıyor musunuz?

Benim koleksiyonuma devlet tarafından el konuldu, müzayede oldu, satıldı, çoğu kayboldu. Son kalan kısmını ben sattım, paraya ihtiyacım vardı. Dolayısıyla pek koleksiyonum kalmadı denilebilir. Tek tük eserler var elimde. Birkaç tane Abidin Dino var. Yeni alımlar da yapıyorum, mesela en son Contemporary İstanbul’da Jean-François Rauzier adlı bir sanatçının fotoğrafını satın aldım. İnsanlar genellikle bu tip etkinliklerin, sergilerin açılışına gider. Kokteyller verilir, fotoğraflar çekilir ve magazin olur. Bir de kapanışına gidenler vardır. Orası artık sessizdir, bir saat sonra kapanacaktır, kimse kalmamıştır, birazdan ambalajcılar gelecektir. O sessizliğe giderim ben. Kapanmadan bir saat önce giderim. Kalanların arasından daha ehven fiyata eser alırım. Rauzier’in eseri mesela 50 kilo falan, “Bunu tekrar Fransa’ya taşıyacak mısın” diye sorarım. Bu eseri de fuarın son saatinde aldım. Kütüphaneyi gösteren bir fotoğraf ve kütüphaneler, kitaplar benim aşkım. Benim için önemli bir eser de Erkmen Senan’a ait. (Salo-nun duvarında asılı eseri gösteriyor.) Yakın bir zamanda vefat etti. Erkmen, bence üstün bir sanatçı, bu eserini de çok beğenmiştim.

En başa dönecek olursak, sizi sanata yaklaştıran neydi?

 

Bu işlerde anne, baba önemli. Herkesin hayatında anne, baba sanıldığından daha önemli hatta. Bizimkiler her sene Fransa’ya giderlerdi ve beni de altı, yedi yaşımdan itibaren beraberlerinde götürdüler. Onlar ne yapardı bilmiyorum ama bana bir dadı tutarlardı. O dadı da beni Louvre Müzesi’ne götürürdü. Yedi yaşından itibaren müzelere gire çıka, insanın ayağı, gözü alışıyor ve yavaş yavaş onunla yek vücut oluyorsunuz. Bir daha da kopamıyorsunuz. Cizvitlerin kurucusu Ignacio de Loyola, “Yedi yaşına kadar bana ver, sonra senin olsun” demiş. İnsanı yedi yaşına kadar tahmin tasavvur edebileceğimizin ötesinde şekillendiriyor hayat. Ben her sene o müzelere gidip geliyordum, o yaşlarımda tabii memnun kalmıyordum bu durumdan ama demek ki alışmışım, devam etti. Ne zaman seyahate gitsem müze programı işin belkemiğidir. Müze programı yoksa ben o seyahati yapmam. Çok görmek önemli. Bana bazen soruyorlar “Sen bu resmi niye ilginç buldun?” diye. Ben çok resim gördüm; anahtar o. “Senin gözünde bir ayar mı var?” diyorlar. Benim gözümde ayar falan olduğunu sanmıyorum, çok görmüş olmanın mirası bu. Koleksiyonerlere ne tavsiye ettiğimi sorsanız “Çok eser görsünler” derim. İyisi, kötüsü hiç önemli değil. Hep gözünü dolduracaksın, o yavaş yavaş terbiye oluyor.

Siz ‘60’ların sonu itibariyle eser satın almaya başladınız. Sizi o dönemde sanat eseri satın almaya, koleksiyon yapmaya iten neydi?

 

Ben onu yatırım olarak yapmadım. O işe dayanılmaz bir cazibe hissettim. Ben bu eserleri gördüğüm zaman ne yapıp ne edip almalıydım, “Ah bunu evime alsam, duvarıma asıp seyretsem” diyordum. O parçaları evimin içine yerleştirirdim, sonra zamanla koleksiyon halini aldı. Bir, üç, beş falan gidersiniz bir süre sonra “Bende şu var. Bende şu eksik” demeye başlarsınız. Bu iki cümleyi söylemeye başladığınız zaman koleksiyoner oldunuz demektir. Koleksiyon yapmanın zorluğu oradadır; eksik aramaya başlarsınız. Veyahut da sizdekinin daha iyisini bulursunuz. O ressam, o denizi üç sene evvel yapmış ama daha güzel yapmış. Siz hemen elinizdekini satar ve onu alırsınız. Diğeri biter sizin için artık. Sıfır! O hemen değiştirilir. Tabii bu arada biraz zarar edilir falan ama o önemli değildir artık. Parayı düşünmüyor işte koleksiyoncu. Parayı düşündüğü zaman yatırımcı oluyor. Müzayedelerdeki insanların birçoğuna bakıyorum; yatırımcı. Faizler düşük sanat eseri alıyor; mantıken doğru. Yeteri kadar gayrimenkulü varsa, parası da duruyorsa, bir yerden şunun eseri ucuza gidiyor şeklinde bir dedikodu da duyduysa fırsat bu fırsat, duvara da güzel bir şey asarım diyor ve eser alıyor, o da yatırım oluyor. Tabii koleksiyoncuyla yatırımcı aynı şey değil.

Siz satın aldığınız ilk eseri hatırlıyor musunuz?

 

Hatırlıyorum. Satın aldığım ilk resim Nuri İyem’e aitti. 1968 civarıydı, yılbaşıydı. Tam evimin karşısında Gezi Parkı vardı. Orada belediyeye ait bir sanat galerisi açılmıştı. Galerideki sergiye gittim ve Nuri İyem’in tablosunu görünce birden aşık oldum. O zamanlar genç bir mühendis olarak çalışıyordum, ayda 2 bin 500 lira kazanıyordum. Resim de 2 bin liraydı. Dolayısıyla benim için ağır bir işti. Galeriye gittim geldim, gittim geldim. Sonunda Nuri İyem’in karısı geldi yanıma. “Siz memur musunuz?” diye sordu. Şimdi aslında Fuat Bezmen’in oğluyum, ama bir yandan da memurum. Evet desem bir türlü, hayır desem bir türlü, “Öyle sayılır” falan dedim. “Taksit yaparım” dedi. Neticede oradan, buradan topladım, o eseri satın aldım.

Ne kadar kaldı o resim sizin koleksiyonunuzda?

 

20 sene kaldı, sonra hediye ettim bir arkadaşıma. O da çok mutlu oldu. Hediye etmemin nedeni de Nuri İyem’in o resimlerden çok yapmış olması. Soğudum eserden.

Başlangıçta alım yaparken nasıl hareket ederdiniz?

 

Başlangıçta severek alıyorsunuz. “Bu resmi çok sevdim” diyorsunuz, sonra paranızın olup olmadığına bakıyorsunuz, ona göre alıyorsunuz. Ama bir süre sonra koleksiyoner olduğunuz zaman para biraz önemini kaybediyor. Ben de biraz zengin oldum ve para önemini kaybetti. Bu kez bende olmayanları, bendekilerin daha iyileriniaramaya başladım. O zaman iş zorlaştı.

Hangi açılardan zorlaştı?

 

10 resimden dokuzu işime yaramaz oldu. Çünkü bende ya vardı ya daha iyisi vardı. “Şu ressamın şu dönemi eksik ya da peyzajı var ama portresi yok” diyorsunuz. Bu sefer onun peşine düşüyorsunuz. Koleksiyoner daha da obsesif oluyor. Ve tabii şu cümleyi çok söylemişimdir: Önemli, tanınmış bir ressamın kötü, sıradan bir resmini mi ya da sıradan bir ressamın çok başarılı bir resmini mi tercih edersiniz? Mesela Nazmi Ziya büyük isim, fakat eseri eh, bakıyorsun ruhunu koymamış. Öte yandan daha az tanınmış Nazmi Çekli. Önemli bir ressam değil ama adam oturtmuş; o güneşin batışını halletmiş, nasıl yapmışsa. Bir de küçücük bir yelken koymuş. Ben de yelken olunca hemen hoşlanıveriyorum o resimden. Birdenbire “Nazmi Ziya varsın gitsin” deyip Nazmi Çekli’yi alıyorum. Dolayısıyla her zaman önemsiz ressamın önemli işini tercih ettim. Bunu çok az insan yapar. Kulakla satın almak ile gözle satın almanın farkı bu. Nazmi Ziya’yı aldığın zaman beğenmesen de kulağın çok duymuş oluyor. Kulağınla duyup almış oluyorsun. Nazmi Çekli enayi bir tip ama bunu da iyi becermiş işte. Onu gözünle alıyorsun. Koleksiyoncu kulağıyla değil, gözüyle alır.

Eser almaya başladıktan ne kadar süre sonra kendinizi koleksiyoner olarak tanımladınız?

 

1980’lerin başında.

Niye bu kadar uzun bir süre?

 

Evet, uzun bir süre. Param olmadı. Koleksiyoner olmak için biraz para lazım. Çünkü kolekisyonerlik kabadayılık; onu almam, bunu alırım falan. Havalara girmek için arkanda çek defterin olacak. Dolayısıyla ‘80’den sonraya kaldı, sebebi para. Zaten içimde potansiyel vardı ama kinetik enerjiye dönüşemedi.

O dönem çok az koleksiyoner vardı. Birbirinizle ilişkileriniz nasıldı, mesela çekişmeler falan yaşanır mıydı?

 

Çekişme olmazdı. Şöyle olurdu: Ben bir eseri beğendiğim zaman pazarlık etmezdim. Dolayısıyla ilk bana gelirdi eserler. Bu bir avantaj mı? Koleksiyoner için düşünebiliyor musun, ilk ona gidecek eserler, daha ne istiyorsun? Satan da alan da birkaç kişiydi zaten. Bizim zamanımızda sanat piyasası yoktu. Bizler sayesinde, bizlerin ardından sanat piyasası oluştu. İlk tuğlalardı bizim alımlarımız. Bizlerden önce insanların elinde bir, iki parça iş vardı. Onlar da çağdaş eserler değildi; dededen falan kalma işlerdi.

O zaman şöyle diyebilir miyiz; diğer koleksiyonerler sizin tercih etmediklerinizi satın aldılar.

 

Genellikle. Çünkü pazarlık etmiyordum. Ben daha pahalıya satın alıyordum. Ben satın almadığımda öbürü pazarlık ettiği zaman daha ucuza alıyordu. Dolayısıyla belki o daha akıllıydı.

Eser alırken birilerine danışır mıydınız?

 

Hayır.

O eseri size satın aldıran neydi peki?

 

Klasik Türk resmi dediğimiz, mesela Nazmi Ziya’lar falan, aslında hepsi kopya. Bir özellikleri yok. Fakat iyi kopya, kötü kopya var. İyi kopyaları bulduğum zaman almaya çalışıyordum. Çağdaşta iş çok değişiyor, daha zorlaşıyor. Nazmi Ziya’nın iyi ve kötü resmini ayırt etmek çok kolay bence. Adam empresyonist. 1880’de empresyonistler başlamışlar, hababam yapmışlar, 1940’ta bizimki yapıyor. Binlerce var ortalıkta, herkes görmüş. Mimar Sinan’dan bir hocayı bile çağırsanız, imzayı göstermeden “Bu başarılı bir empresyonist midir, değil midir?” diye sorsanız, “Işığı iyi koymuş” ya da “Koyamamış” der size. Empresyonist dediğiniz de zaten ışık işi. Orada başarmış mı, başaramamış mı. Çağdaşlara geldiğin zaman iş özgün kelimesinde oynamaya başlıyor. Dünyada bu var mı, bunu bir yerden kaptı mı, hem annesi hem babası kendisi mi, tek başına mı doğurdu? Buna karar vermek çok zor. Büyük bir üretim var dünyada çünkü. Erkmen Senan’ın bu eserini gördüğüm zaman aldım, çünkü ben böyle bir şey görmedim, duymadım. Erkmen’in eseri bana çok özgün geldi ve ayrıca da beğendim. Özgün olur ama beğenmeyebilirsin de. Hem özgün hem içimi çekti benim. Dolayısıyla çağdaş resim daha zor oluyor. O dönemlerde ben çağdaş resim de alıyordum. Türkiye’de, özgün çağdaş resim bulmak zor. Genellikle biraz tesir vardır. Kopya yoktur da bilmem kimin tesiri vardır. O tesir az mı, çok mu? Yüzde 10 başkası tesir etmiş yüzde 90 özgün olduğunda alıyordum. Ama tam tersinde almamaya çalışıyordum. Özgünlük ağır basıyor çağdaşta.

Almayı çok isteyip de alamadığınız işler var mı?

 

O hep oluyor. Bazen fiyattan dolayı oldu. “Bu kadar da verilmez ki” diyor-sun. Sonra zaman geçiyor, bakıyorsun ve “Aslında o kadar da pahalı değilmiş, çok da güzel resimmiş” diyorsun. Öyle resimler oldu. Her beğendiğimi her zaman almıyordum, bazen fiyat yüksek geliyordu. Niye yüksek geliyordu o da belli değil. Bir raici yok ki bunların. Müzayedeye bakıyorsunuz bir resim 10 bin liraya satılıyor, ucuz diyorsunuz, aynı resmi ertesi müzayedede iki kişi kapışıyor, 30 bin liraya satılıyor. Bunun değeri mi değişiyor? Yok. Fiyat yüksektir, alçaktır geçerli bir ölçü değil. Fiyat pek belli değil. Fiyat hikayesi hissi bir iş. Bazen fiyat bir mazeret oluyor. Belli değil içimizde neler oluyor da biz o gün “Kalsın” diyoruz o işe. Birçok kez satın almadığım için pişman olduğum resimler oldu. Mesela satın almadığıma pişman olduğum eserlerden birinin hikayesi şöyle: Osman Hamdi’nin iki tane “Kaplumbağa Terbiyecisi” vardır. Biri büyük, diğeri küçük. O küçük olanı almak için Londra’ya gittim ve açık arttırmaya katıldım. Eser, Erol Simavi’nin yetkili kıldığı kişi tarafından 56 bin pounda satın alındı. Ben o gün kendime 50 bin pound sınırını koymuştum. Üstelik kendime ihanet ederek 55 bin pound’a kadar da çıkmıştım. Bin pound fazla vererek Simavi aldı. Ona pişman oldum, niye kendime bu kadar düşük sınır koyduğum için. Biraz daha çıksaydım diyorum kendi kendime. Niye 60 bin pound’a cesaret edemedim? Beni biraz zorlardı ama öldürmezdi aradaki 10 bin pound. Madem sevmişsin alıver, orada küçük düşünmüşüm.

Koleksiyonunuza kattığınız için çok mutlu olduğunuz işler var mıydı?

 

Bazılarını çok severdim. Mihri Müşfik çok severdim mesela. Onun kalemle yaptığı peçeli bir kadın resmi vardı. Gözleri gözüküyor kadının sadece, şeffaf peçenin altından da çok hafif yüzünü görüyorsunuz. O resim benim en sevdiğimdi; aklımdan hiç çıkmadı.

Sahibi olduğunuz Santral Holding, Türkiye’nin ikinci bienalinin sponsorluğunu yapmıştı. Henüz güncel sanatın, çağdaş sanatın çok konuşulmadığı, bugünkü kadar gündemde olmadığı bir dönemde bianele sponsor olmaya nasıl karar verdiniz? Neden bienali desteklemek istediniz?

 

Vatana hayırlı olur diye düşündüm. Bana bir hayrı olacağını düşünmedim. Çünkü ne gören ne duyan vardı. Fakat ülkemizin farkına varmadığı bir eksiklik olduğunu düşündüm. Bir eksiklik vardır, farkındasındır, allem eder, kallem eder o eksikliğini giderirsin. Bir de farkında olmadığın eksikliklerin var; Türkiye’de o, sanattı işte. O zamanlar düşündüm ki faydalı bir iş olacak.

Rengin Suar: Bienal bir ilkti. Şimdi koskoca kurumsal bir yapı oluştu. Zor bir iş yapıyor İstanbul Kültür ve Sanat Vakfı. Muazzam da değerli bir iş yaptıklarını düşünüyorum.

Sizin o dönem sanatçılarla ilişkileriniz nasıldı? Dostluklarınız var mıydı?

 

Yoktu.

Neden?

 

Bilmem, gerek duymadım. Beni eserleri ilgilendiriyordu.

Rengin Suar: Aradaki kurumlara da bir saygıydı bu. Herkesin bir işi var diye

düşünürdü Halil.

 

Galericileri atlamakistemedim.

Hep galerilerden mi alım yaptınız?

 

Tabii her zaman aracı kurum oldu. Hiçbir zaman direkt sanatçıya ya da tabloyu satmak isteyen ev sahibine gitmedim. Mesela bir kadın evindeki tablosunu satmak istiyor diye haber gelirdi bana, gitmezdim.

Niçin?

Mutlaka bir galerici olmalıydı. Doğrusu oydu. Bir profesyonel gitmeli, “Şu şudur, bu kadar isterseniz makuldür” demeli. Bir hizmet verecek. Bir kadın mesela dedesinden miras kalmış satmak istiyor, evet ama ne istediğini bilmiyor. Yüzde yirmi ya da iki misli istese makul ama on mislini istediğinde ne yapacağınızı şaşırıyorsunuz. Dolayısıyla hiç gitmedim ve de öyle diyaloglara girmedim.

Rengin Suar: Şöyle küçük bir hatırlatma yapayım. Herhangi bir galerici veya sanat ajanı gelip herhangi bir sanatçının içinde bulunduğu sıkıntıyı, sergisi öncesinde yaşadığı sorunları söylediğinde Halil’in önemli destekleri olmuştur. Eskiden şartlar çok iyi değildi sanatçılar için. Halil’in sanatçılara, tabii arada bir olmak kaydıyla, önemli destekleri olmuştur.

 

Neler oldu mesela?

 

Zeki Faik’te oldu mesela. Eşi de, kendisi de yaşlıydı, bodrum katı gibi bir yerde oturuyorlardı; havasız, küçük bir yer. Türkiye’nin en önemli ressamı, sonuç acıklı, trajik… Galericiye Zeki Faik’in mali durumunu sordum. “Kendilerine bir daire almak istiyorlar” dedi. Ben oraya aslında iki tane resim almaya gitmiştim. Galerici böyle söyleyince işler değişti. Zeki Faik’e “O yeri alabilecek paraya bana kaç resim verirsiniz?” diye sordum. O da “Şunların arasından 20 – 30 tane seç” dedi, bana kocaman bir koleksiyon gösterdi. Ben de seçtim, istediği parayı da verdim. Şartları o koştu bana. Dolayısıyla Zeki Faik küçük bir daire sahibi oldu.

Koleksiyonunuz için şu sanatçıların en iyi dönemleri vardı diyebilir misiniz?

Mesela Zeki Faik”in en güzel işleri kesinlikle bendeydi.

Birkaç koleksiyoner daha aynı cümleyi kurmuştu.

Benden gitti hepsi. Zeki Faik’in 45 – 50 resmi vardı koleksiyonumda. Öyle bir rakam. Herkeste 5 – 10 tane vardı. Ayrıca Nazmi Ziya’nın muazzam bir koleksiyonu vardı.

Sevmedikleriniz var mıydı mesela, koleksiyonunuza hiç almadığınız?

Vardı. Sabri Berkel mesela almadım.Kopya çünkü.

Şimdi baktığınızda o dönemki koleksiyonunuzu nasıl tanımlarsınız? Nasıl bir koleksiyondu?

Koleksiyonumun yarısı klasikti, yarısı da o zamanın çağdaşları. 1992’ye kadar eser aldım ben. Ve 500 rakamını tutturmuştum.

Rengin Suar: Ama hepsi başyapıttı ya da gelecekte çok iyi olacağını öngördüğü isimlerin eserleriydi.

 

Kimler vardı öngördüğünüz isimler arasında?

 

Öyle bir başarım pek olmadı.

Rengin Suar: Niye? Mesela Kemal Önsoy’da oldu.

Evet Kemal Önsoy oldu. Kemal’i İngiltere’ye gönderdim hatta. Yıl 1990 ya da 1991’di. Nitekim olmuş sonra.

Rengin Suar: Erol Akyavaş var sonra mesela. Ona da çok katkıları oldu.

 

Erol Akyavaş 1990’larda şu anki kadar meşhur değildi. Küçük bir ressamdı. New York’ta ameliyat parasına ihtiyacı varmış. Yine bir galerici, Yahşi Baraz söyledi bana bunu. “Parayı vereyim, karşılığında ne isterse versin” dedim. Akyavaş da karşılığında birkaç resim verdi.

Rengin Suar: Halil çok mütevazıdır. Ben sanata bu kadar aşık bir insan görmedim. Profesyonel olarak yapmaya çalıştığı zamanların dışında da öyle biri. Biz birlikte zor zamanlar da geçirdik. Borçlar ödendi, toparlandı her şey ama o hiçbir zaman sanattan vazgeçmedi. Beş, altı yaşından itibaren gezmedik müze bırakmamış bir insan.

 

Bu önemli koleksiyonunuzdaki yapıtlara 1995 yılında vergi borçlarınız nedeniyle devlet el koydu. Ve bunlar satışa çıkarıldı. O dönem neler hissettiniz?

 

İnsan tabii biraz üzülüyor ama ağır bir üzüntü yaşamadım. Hayatın devamı dedim, demek ki böyleymiş bu işler. Benim niyetim müze yapmaktı. Eserler satılmasaydı müze yapacaktım. Hatta bu müze fikrimi Ferit Edgü ile konuşmuştum, 1990’ların başında. Koleksiyonda 500 resim olunca müzeye doğru gidebileceğimi düşünmüştüm. Ferit Edgü’ye “Müzeler çok sıkıcı oluyor. Ben sıkıcı bir şey yapmak istemiyorum. İnsanları kendine çekecek bir müze nasıl olmalı? Bana ne tavsiye edersin?” diye sormuştum. O da bana “Senin müzen panayır gibi olsun” demişti. Bu cümle kaldı aklımda. Müzemi kuramadım, kısmet dedim.

Sizin eserleriniz 2009’daki müzayedede de satışa sunuldu. Bu kez siz elinizdeki yapıtları satışa çıkardınız. Bu yapıtlara niye el koymadı devlet?

 

Onlar benim Amerika’ya göndermek istediğim ama tarihi eser diye gümrükte el konulan eserlerdi. Bu eserler nedeniyle hakkımda tarihi eser kaçakçısı iddiaları çıktı. Gümrükte kaldı, el konulduğu için kurtarılmış oldu.

Rengin Suar: Kendi evinin resimleriydi onlar. Evinin eşyası yani. Bunlar tarihi eserdir kararı olmamasına rağmen gümrükte kaldılar.

10 küsur sene gümrükte kaldılar.Gümrükten çıktığında ne durumdaydı eserler?

Yağlıboyalara hiçbir şey olmamıştı ama mobilyalar çürümüştü. Ahşaplar gitmişti, mobilyaların çoğu bitmişti.

Onları satmaya neden karar verdiniz?

Paraya ihtiyacım vardı çünkü.

Rengin Suar: Bir de onlardan kurtulmak lazımdı. Geçmişin olumsuz enerjisini ortadan kaldırmak gerekiyordu. Madem bunlar tarihi eserdi onca sene nasıl tuttun bunu gümrükte? Tarihi eser değilse niye tutuyorsun? İlk müzayedede de diğerinde de eserlerin Halil’in sanatsever arkadaşları tarafından satın alınması bizim için her zaman mutluluk oldu. Onun koleksiyonu olduğu için o müzayedeye koşturan insanlar oldu.

O zamanlar piyasa fiyatının birkaç misline satıldı bu eserler. Benim eserlerimin satıldığı ilk müzayededeki fiyatların yarısını görmemişti o güne kadar Türkiye. 3 – 5 misline satıldı eserler. Tek eldeyken 50 kişiye birden dağıldı resimler, dolayısıyla hareket geldi. Belki hayırlı oldu.

Rengin Suar: İnsanlar Türk resmini tanıdı.

 

Şu anda kimi özel müzelerde sizin koleksiyonunuzdan çıkmış eserler var mı?

 

Bilmiyorum, dikkat etmedim. Ama mesela Sakıp Sabancı çok eser satın aldı benden; hatlar, fermanlar, Osmanlı eserleri. Onun müzesinde var. Sonunda, üç, beş kuşak derken, her şey müzeye girer. Eğer değeri varsa tabii.

Günümüzde de sanat eseri alıyorsunuz. Çağdaşlardan özellikle takip ettiğiniz isimler var mı?

 

Erkmen Senan vardı ama kaybettik kendisini.

Peki şu anda eser alırken nasıl hareket ediyorsunuz?

 

Özgün mü diye bakıyorum. Klasikleri pek almıyorum. Yeni yeni, yaklaşık 3 – 5 aydır genç sanatçıların işlerine bakmaya başladım. Tuval dışında fotoğraf da ilgimi çekmeye başladı. Teknolojik resim de hoşuma gidiyor; o da yeni bir sanat çünkü.

Koleksiyonerlik serüveninizde bir dönem kapandı, şimdi yeni bir dönem mi başlıyor?

Diyebiliriz tabii. Edebiyatla beraber…

Rengin Suar: Yeni bir kariyer diyebiliriz. Birinci, ikinci hatta üçüncü kariyer yapma şansınız oluyor hayatta.

Babam 103 yaşında öldü. Altyapı iyi yani.

NOT: Söyleşinin bana geldiği fontlarda değişiklik olanağı olmadığından bazı yazılım hataları var, özür dilerim

Yorum bırakın

Filed under HABERLER, SANAT, TANITIMLAR & DUYURULAR