Monthly Archives: Mayıs 2014

Kemal Kılıçdaroğlu’na açık mektup

187558_kemal-kilicdaroglu

 

Sayın Kılıçdaroğlu,

Başında bulunduğunuz anamuhalefet partisinin genel başkanı olarak, partili milletvekilleriniz ile birlikte, eğer bugün Taksim Meydanı’na gitmek isteyen Gezi Direnişçilerinin yanında, önlerinde olsaydınız, faşist iktidarın, eli kanlı polisleri halkın üzerine gidemezdi!

Farkındayım, bu eylemlerde açılan marjinal siyasi gurupların bayrakları sizi rahatsız ediyor olabilir, ancak bugün Türkiye’nin geldiği durum ÇOK farklıdır. Bu durumun da farkında olduğunuzu biliyorum, ancak eylem planlarınızın yeterli olmadığı görüşündeyim.

Bugünkü iktidara, onların dilinden cevap vermeyi artık bir kenara bırakın lütfen. Yeni bir dil geliştirmenize de gerek kalmadı, Gezi Gençliği bu dili sizin için oluşturdu bile. Onlara sahip çıkın, sözle değil eylemle sahip çıkın, bırakın polis sizin üzerinize saldırsın, eğer bunu da yapabilecek kadar ileri gidebiliyorlar ise, o zaman zaten demokrasi tümüyle rafa kalkmış demektir, o günden sonra da ona göre önlemler alırsınız/alırız. Ancak bu adamların önüne geçmek sizin görevinizdir,vazgeçemeyeceğiniz sorumluluğunuzdur, parti genel merkezinden yapacağınız hiç bir açıklamanın artık değeri kalmamıştır.

Türkiye’de insanların bırakın sosyal yaşama haklarını, fiziki yaşama hakları ellerinden alınmış durumdadır. Halkın bir kısmı recep tayyip erdoğan’ı peygamber sanmaktadır, polisin gözünü kan bürümüştür, içine düştüğü girdaptan çıkamayacağını bildiği için, eli kanlı liderinin sözünü dinlemeyi sürdürmektedir, çünkü aksi halde yargılanacağının bilincindedir

Bu insanlar son ümitlerini de yitirmeden önce, demokrasi ve özgürlüklerin simgesi haline gelmiş olan TAKSİM MEYDANI’na onlarla birlikte çıkacağınızı, tüm gezi direnişçilerini beklediğinizi belirten açıklamanızı yapın. Diğer tüm muhalefeti yanınıza alın, onlarla el ele tutuşun ve demokrasinin çok seslilik olduğunu, gerçek demokrasiye ulaştığımız gün herkesin kendi siyasetini yapabileceğini ama o güne kadar el ele olunacağını anlatın, açıklayın, HAYKIRIN…

Sayın Kılıçdaroğlu!

Deniz bitti, farkındamısınız?

Saygılarımla

Cüneyt Ayral

Şair – yazar

Yorum bırakın

Filed under SİYASİ YAZILAR

MES RÉPONSES AUX QUESTIONS DE NEDİM GÜRSEL

2numara11660_p1

Nedim Gürsel : Dans la préface à Kambur, tu poses la question de “ta révolte”. La poésie en soi n’est-elle pas une forme de révolte?

Cüneyt Ayral: Comme je l’ai affirmé dans différents lieux et à multiples reprises, la poésie constitue pour moi un mode de vie. Je peux acquiescer à tes dires, car ,au fond, j’ai l’âme “anarchiste”. Cependant, quand j’ai publié en 1974 mon recueil de poêmes “Başkaldırma” (Révolte), j’étais un jeune homme de 20 ans, il m’était arrivé plein de choses en dépit de mon jeune âge et j’éprouvais un sentiment de peur. A l’époque, je n’avais pas la conscience du fait que la peur en soi est un produit de soi-même et je ne connaissais pas l’état de “sans peur”. Etais-je en état de révolte contre le départ de ma bien aimée, contre les restrictions à mes libertés infligées par le pouvoir politique ou contre le non versement de mes cotisations d’assurances sociales par l’établissement public qui m’employait? C’est pour dire que mes sentiments étaient confus. Le livre a été publié à une époque où je ne savais pas qu’il fallait faire du chemin pour prendre conscience des choses. A l’heure actuelle où Kambur rencontre ses lecteurs, je suis beaucoup plus serein, et je fais la part des choses, et ma révolte poétique se transforme en “discours”. Je peux donc affirmer que je me trouve à une croisée de chemins où je choisis un état de révolte axée sur l’amour d’autrui, plus qu’une ire passionnelle inhérente à la révolte.

N.G.: Tu considères le poême comme un objet que tu portes en toi, et qui doit absolument se détacher de ton esprit pour acquérir son autonomie… Peux-tu expliquer?

C.A.: Tu manges quand tu as faim, et tu exprimes ta colère en criant ou en pleurant de tristesse…. Il s’agit des modes d’existences de l’homme. Comme la poésie est mon mode de vivre, je veux écrire, et que cela se détache de moi. S’il s’agit d’un cri, ou d’une plainte, il faut que cela soit entendu…

N.G.: Tu as 40 années de littérature et de journalisme derrière toi. Que peux-tu dire, en regardant en arrière, et avant de faire du chemin au delà de ces 40 années?

C.A. Nous avions célébré ma 40e année dans la littérature en 2009, à l’occasion d’une exposition de poésie et de photo à Istanbul, c’est à dire avec les photos de Gültekin Çizgen et mes pôemes. Cela fait maintenant 45 ans. Je pense que dans le domaine du journalisme, cela fait 47 ans déjà. Il faudra pour m’en assurer, que je consulte mes archives lointaines et trouver la date de publication de ma première info… Ce que j’ai réalisé de plus important en matière de journalisme, c’est d’avoir publié le journal “Kostantıniyye Haberleri” pendant 5 années. Tu as contribué toi-même à cette publication, en même temps que nombre d’écrivains chevronnés et de littéraires qui ne sont plus de ce monde actuellement. J’ai la conviction d’avoir été aux avant-postes d’une activité collective de grande importance pour Istanbul.

Quant au domaine littéraire, j’ai publié 18 livres, avec Kambur, mais ma voix n’a pas été assez entendue. J’estime que je n’ai pas suffisamment rencontré de lecteurs. Bien sûr, il n’y a plus beaucoup de différences, de nos jours, entre vendre des livres ou vendre des citrons par exemple. On connait les chiffres de ventes des revues littéraires. On sait aussi le nombre de critiques littéraires en Turquie capables de vous mettre plus bas que terre. D’autre part, les gens ne sont pas tellement d’humeur à lire des romans ou des poêmes, dans ce climat politique…. Je pense avoir devant moi, encore 10 ou 15 années à écrire. Autant regarder de l’avant, plutôt que de regarder en arrière..Telle est ma pensée.

N.G.: “Kambur” utilise un langage différent du recueil “Chants d’Istanbul”. Ce nouveau langage peut-il être interprété comme le précurseur d’une nouvelle conception, par rapport au passé?

C.A.: Non, ce n’est pas le précurseur d’un nouveau langage! J’utilise trois langages différents en poésie. Tu peux retrouver dans le recueil “Mürekkep Kâat ve Sen” (Encre, papier et toi) le même langage que “Kambur”. Les “Chants d’Istanbul” constituent un essai en soi, et je disais, il y a quelques jours à peine, à ma chère Iklil, en marchant avec elle dans la rue, que je voulais essayer la même chose avec Paris. Il y a également un langage “narratif” utilisé dans ma poésie à contenu politique… Je ne crois pas que ma poésie soit marquée par des différences de conception très profondes et discriminantes. Si c’était le cas, cela signifierait des changements dans mon mode de vie…..

N.G.: “Kambur” comporte des poêmes courts. Je me rappelle qu’auparavant, tu écrivais également des poêmes narratifs. Une concentration, un désir d’aller à l’essentiel seraient-ils à l’origine de ce raccourcissement?

C.A.: Mes poêmes sont généralement courts et concentrés. Tu verras dans mes romans également, que je n’aime pas les longs discours. Dans mes poêmes, je cherche d’une manière générale, à créer une communion d’esprit avec le lecteur, en utilisant des vers fragmentés et chargés de sens, et j’attends que le lecteur sensible à ma poésie interprète à sa façon les mêmes vers en les adaptant à son propre mode d’existence. Ce que tu appelles “narration”, c’est le recueil des “Chants d’Istanbul” et il s’agit d’un essai à part. J’ai également écrit quelques poêmes spécifiques dans le même genre, mais ils ne sont pas déterminants…

N.G.: L’amour constitue le fil conducteur de ton dernier recueil. Les sentiments semblent se mettre au premier plan, tandis que l’érotisme est en retrait. Pourquoi?

C.A.: La femme et l’amour constituent généralement le fil conducteur de ma poésie, parce que je crois depuis toujours, que les amours me permettent d’exister. Le rôle déterminant de cet élément dans ma vie est extrèmement profond. Dans mes romans, il m’arrive d’utiliser l’érotisme au niveau “pornographique”, et cela me procure un plaisir particulier, car j’aime “beaucoup” dire ce que l’on rechigne à dire en général. J’ai toujours été hanté par un certain sentiment que la poésie devait rester “intouchable”, un sentiment peut-être lié au soucis de préserver la poésie “du mal”(!). J’aime bien écouter les poêmes acérés de Küçük Iskender, surtout quand illes récite lui-même. L’érotisme de mon maître Ilhan Berk m’a mis en émoi et influencé, au point de m’inciter à tenter des essais. Etant de ceux qui manifestent leur amour au “toucher”, dans leur vie quotidienne, je n’ai peut-pas encore écrit de poêmes plus “enragés”….Comme je le dis depuis le début, c’est le mode de vie, et on ne peut savoir d’avance ce que l’avenir nous réserve.

N.G.: Dans un environnement dominé par le roman, quel est le sens de la persistance en poésie, de continuer d’écrire des poêmes ?

C.A.: J’écris aussi des romans, et je pense que tu aimeras quand tu liras celui que je suis en train d’écrire…La poésie est notre art traditionnel, je la porte et la sens en mon for intérieur, et j’écris des poêmes quand cela déborde de moi. Je ne travaille pas sur des poêmes comme je le fais pour un roman ou un texte sur un sujet quelconque. Le poême déborde, et se repose ensuite dans un coin, pour retrouver son élan et s’achever. C’est différent des romans ou des livres de cuisine que j’écris, et pour lesquels j’use de mon temps de travail… Je ne continue pas d’écrire des poêmes, mais vis avec la poésie ou comme la poésie..

N.G.: Dans ces poêmes, il y a quelques références à Paris. Je veux demander à Cüneyt Ayral, auteur des “Notes de Paris”, comment cette ville l’a influencé?

C.A.: Pour le moment, Paris et Karaburun, bourgade d’Izmir, constituent les deux seuls endroits au monde où je puisse écrire en toute quiétude. Il fut un temps où j’ai écrit des poêmes à Ankara, à Istanbul, à Weymouth en Angleterre, et même dans le vacarme de Hong Kong. Mon premier roman, je n’ai pu le rédiger qu’à Paris. C’est la raison pour laquelle l’appartement du n°48 de la Rue Turbigo à Paris où j’habitais fait partie des lieux déterminants dans ma vie d’écrivain. Je ressens la même passion et la même quiétude dans l’écriture chez un ami à Karaburun. Paris est une ville à part entière qui “fait écrire”. Rien qu’à voir le nombre de plaques apposées sur les immeubles, on s’aperçoit du grand nombre d’écrivains étrangers ayant vécu et écrit à Paris. Serait-il judicieux de qualifier cette ville de “magique”? Ma relation à Paris remonte à plus de 35 ans. Si, à chacune de mes ballades en ville je me sens en émoi, et aperçois quelque chose de nouveau, si la perception d’une quelconque nouveauté me permet de composer quelques nouvelles phrases…. Je suis en train d’écrire un nouveau livre, mais je n’ai pas encore trouvé de titre. J’écris “les Rues de Paris”, avec l’espoir d’y trouver une réponse précise à cette question.

N.G.: Le poême dédié à Hrant Dink se distingue particulièrement des autres poêmes du recueil. Tu te réfères à la vie politique actuelle. Qu’est-ce que cela ajoute à tes poêmes d’amour sentimentaux et sensuels?

C.A.: Dans ton dernier roman intitulé “Yüzbaşının Oğlu”, tout en faisant l’amour avec la mère de ton camarade de classe, tu attaques sans pitié le premier ministre que tu regardes à la télé. La réponse à ta question réside à mon avis, dans ton roman…

 

Traduit par Salih Bozok

Edité par Beverly Barbey

Yorum bırakın

Filed under Cüneyt Ayral Türkçe/English/ Francais, HABERLER, SANAT, TANITIMLAR & DUYURULAR

31 MAYIS 2013 GEZİ DİRENİŞİ

page_taksimde-tazyikli-suya-karsi-kipirdamadan-duran-siyahli-kadin_644619936

31 Mayıs direnişin ve Türkiye’nin üzerine çökmüş ağır korkudan silkinişinin yıldönümü, büyük bir olasıklıkla, birkaç yıl sonra bu gün Türkiye’nin “Demokrasi Bayramı” olarak anılacaktır.

Türkiye’ye şöyle kısaca bir göz atalım…

Herşeyden önce “iyi” giden ekonomi için etmek istediğim iki kelâm var. Ekonominin büyümesi, iyi gitmesi anlamına gelmez, ekonominin “nasıl” büyümekte olduğuna bakmak gerekir. Merkez Bankasındaki döviz rezervlerinin de çokluğu “iyi” bir ekonominin işareti değildir

Bir ekonominin iyi olması için, herşeyden önce üreten bir ekonomi olması gerekir. Onun yanı sıra üretimin kalitesi ve katma değeri ekonominin iyilik derecesinin belirlenmesinde bir etkendir. Üretenlerin, üretimi nasıl yapmakta oldukları iyi ekonominin önemli etkenlerindendir…

12831

Soma Kömür Madeni faciası/katliamı Türkiye’de üretim kalitesinin düşük olduğunu ve üretenlerin “insan” olarak algılanmadığını belgelemiştir. Ayrıca Türkiye sanayileşirken tarım/sanayi dengesini bozmuş, verimli topraklarını görmezden gelerek, yanlış bir sanayileşmeye yönelmiştir. Bütün bunların yanı sıra, Türkiye’de ekonominin büyümesi “üretimden” değildir, para ekonomisinden kaynaklanmaktadır ki bu da cari açıkta ve borsadaki hassasiyette kendisini açık ve net biçimde göstermektedir.

O zaman AKP iktidarının “iyi ekonomi” söylemini ciddiye alamayız.

*   *   *

Bizim toplumsal hafızamın çok çabuk unutmaya müsait bir hafızadır. Bazı olayları anımsatayım mı?

Deniz Feneri davası ne oldu? Kim kurtardı bu adamları, suçlarını kim örttü? Bir düşünün bakalım…

fft99_mf2177307

Bir de Mavi Marmara gemisi olayı vardı, hükümetin attığı yerde kül bırakmadığı, onca insanımızın öldürüldüğü bir inat gemisi ve İsrail’in ödeyeceği söylenen tazminatlar… Ne oldu? Bir düşünün bakalım…

Mavi Marmara flotilla raid

Van Depreminin ardından verilen sözlerin hepsi tutuldu mu? Yoksa, “onlar depremden önce de kiracıydılar” deyip geçmek çok kolay. Kendi vatandaşını ötekileyen, bu ülkede kimdir? Bir düşünün bakalım…

1319535041_37_van-depremi-son-goruntuler-50

Kürt meselesini ciddiye almak ve kangrenleşmiş bu sorunu BARIŞ yoluyla çözmek devletin görevidir. Geçmişte ne olmuşsa olmuş, yanlışlar yıllarca sürdürülmüştür, tek başına AKP’nin bir hatası olmayan bu sorunun çözümü için uğraşmak bir devlet politikası olmalıdır ve BARIŞ tek çözümdür. Ama Kürt halkının önderi Öcalan ile görüşmediğini, görüşmeyeceğini vs vs ağıza alınmayacak sözlerle kamu oyuna anlatanlar, nasıl olmuş da Öcalan’ı muhattap kabul etmişler ve onunla pazarlığa girişmişlerdir? Halka yalan söyleyenler kimlerdir? Bir düşünün bakalım…

Uludere’de halkın üzerine ateş açıp öldürenler kimlerdir? Hani bulunacaktı katiller ve yargılanacaklardı? Bulundu mu? Bir düşünün bakalım…

roboski

Üç Çocuk yapmanız gerektiğini söyleyen, ekmeğin içine nelerin katılacağına karar veren, kadınların kürtaj haklarını ellerinden alan, sağlık sigortasının bedelsiz olduğunu söyleyip SGK’lılardan eskiye oranla daha çok para almaya başlayan hükümet AKP hükümeti değil miydi? Ben mi yanlıyorum yoksa, Bir düşünün bakalım…

Üniversite giriş sınavlarında hile yapan, seçimleri “tartışmalı” hale getiren, eğitim sistemini her dakika kendi çıkarları uğruna değiştiren bir hükümet vardı, kimdi onlar? Hani toplumsal hafızamız kötü ya… Bir düşünün bakalım…

Pensilvanya’daki ağlamaklı bir hoca efendinin maddi ve manevi olduğu varsayılan gücü ile gizli koalisyon kurup, memleketin altını üstüne getirip, özel görevli mahkemeler ile önüne geleni hapise tıkan, gizli tanık ifadeleri ile elmayı armutla karıştırıp hepsini aynı sepete koyan ve ortalığı toz dumana katan AKP hükümeti, Hoca efendi ile dalaşınca, tüm sistemi geri çevirmeye çalışmadı mı? Bunu yaparken, yolsuzlukları ortaya çıkınca, bu kez hukuku özelleştirme yoluna gitmedi mi? Bir düşünün bakalım…

17 Aralık yolsuzluk dosyaları eğer bir darbe girişimi ise, o darbeyi planlayanların inine hâlâ bu “muktedir iktidar” neden giremiyor? Bir düşünün bakalım…

17_aralik_sorusturmasiyla_ilgili_flas_gelisme_h61581

Bir düşünün bakalım, 31 Mayıs 2013’te bu yana neler oldu bu memlekette ve Gezi Direnişi hâlâ neden etkin bir muhalaefet yapamıyor, neden örgütlenemiyor ve AKP seçimlerde neden daha çok oy almayı bunca yanlışına rağmen sürdürebiliyor. Burada bir yanlış var ve bu yanlışı biz yapıyoruz!

Bir düşünün bakalım !

Yorum bırakın

Filed under SİYASİ YAZILAR, YAZILAR

İKİ SERGİ GEZDİM PARİS’TE VE SOKAKLAR…

Geçtiğimiz hafta sonu St Germain galerileri çağdaş sanat eserlerinitoplu olarak sergilediler ve kolleksiyonerler için galerilerini tüm hafta sonu açık tuttular.

_MG_9144 l'asile

Yeni yazmakta olduğum Paris Sokakları kitabım için bazı özel sokakları gezmeye çıktığımda GALERIE MEYER-OCEANIC ART ‘IN vitrininde Jean-Michel Jaudet’in eseri ilgimi çekti ve galeriye girdim. Sanatçı da oradaydı ve hoş bir sohbet oldu..

DSCN6920

 

Sanatçının bana önerdiği birkaç sokağı da gezeceğim.

DSCN6941

Ardından bir süre yaşamış olduğum Saints-Peres sokağına gittim. Orada da Galerie Samatha Sellem de Street Art geleneğinden gelen JERK45’in eserleri ile karşılaştım. Sanatçı kitaplarını sevenlerine imzalıyordu.

Sergiyi gezdim, sert politik eleştiri içeren ilginç eserlerini gözrmek isterseniz eğer http://www.9eme.net sitesine bir göz atın.

DSCN6940

 

Sonra Paris’in sokaklarında sürdürdüm gezintimi.. Şehrin duvarları sanki galeri…

DSCN6952 DSCN6951

Yorum bırakın

Filed under Fotograflar, HABERLER, PARİS'TEN HABERLER, SANAT, SERGİLER

YASAKSIZ TOPLUM


dbizimsehirnrlB 

Kostantıniyye Haberleri Gazetesi’ni yayınlamaya başladığımda (1989 – 1993) İstanbul’da ilk dikkatimi çeken “YASAKTIR” levhaları olmuştu.

Dolmabahçe Sarayı’nın yan giriş kapısındaki “BU KAPIDAN GİRMEK YASAKTIR”  levhasının fotografını çekmiş ve “LÜTFEN BU KAPIYI KULLANMAYINIZ” önerisini getirmiştim.

Buna benzer YASAKLAR zaman içinde, turizmin gelişmesi ile birlikte “ricaya” dönüşmeye başladı, ancak “yaşantımızdaki yasaklar” günden güne artıyor ve artık boğazımızı sıkacak dereceye kadar vardı!

Türkiye’de iktidarların en sevmediği şey eleştiri, ancak “demokrasi” ile yönetilen ülkelerde gerek basının, gerekse yazarların, sanatçıların temel görevi “karşı” olmaktır.

“Karşı” olurken, ya iktidarın siyasi görüşüne karşı durulur ya da aynı siyasi görüşten bir partinin iktidarı ise, o zaman sürekli eleştirisel bir bakış açısı ile “daha iyisinin yapılması” için önerilerde bulunulur.

İktidar olmak öylesine bir duygudur ki, öylesine bir güçtür ki, eğer eleştiri ile karşılaşmazsa, kendisine çeki düzen vermeyi kabul etmezse, rayından kolaylıkla çıkabilir. Bunun aklımda kalan ilk ve en çarpıcı örneği, Eski başbakanlardan Turgut Özal’ın iktidarı sırasında söylemiş olduğu “bir defa anayasayı delmekle birşey olmaz” sözüdür.

İktidar kendisinde anayasayı, toplum en temel sözleşmesini “ihlâl etme hakkını” görebilecek kadar ciddi bir güçtür. İşte bu yüzden iktidarların basın ve yazarlar, sanatçılar aracılığıyla sürekli eleştirilmesi, yolundan çıkmasına fırsat verilmemesi gerekir.

Kostantıniyye Haberleri Gazetesi’ni yayımlamaya başladığımızın hemen birkaç ay sonrasında, o zamanlar kırmızı başlıkla yayınlanmakta olan ZAMAN Gazetesi’nde çıkan bir yazıyı “ihbar” kabul eden İstanbul Valiliği gazetemize silahlı polisler göndermiş ve yayınımızı durdurmuştu. Yayınımızı durduran “komik” gerekçe, gazetenin adının “eski Bizansı” anımsatması ve bunun kabul edilemez olmasıydı, genel ahlâka mugayyir bulunmuştu Kostantiniyye adı.

İlk olarak anlamayı denediğim ve hâlâ anlayamadığım “eski Bizans” kavramıdır, yenisi neredeydi ki, bu eskisi olsun? Sonra, Kostantıniyye adı üzerindeki bu anlaşılmaz baskıyı irdelemeyi denedim, çünkü İstanbul’u Osmanlı topraklarına katan Fatih Sultan Mehmet, şehre girdikten sonra bastırdığı paralara “Kostantıniyyede darb olundu” ibaresini koymuştu, yani “Kostantıniyye” şehrin Osmanlılar tarafından kullanılan adlarından birisiydi.

Herşey bir yana, tarihte pek çok adla anılmış olan İstanbul’un adı, bugün kullanılan halinin aslı Elencedir. “Stin poli”, “şehre gidelim” anlamında olan bu ad, zaman içinde “İstanbul” halini almıştır.

Burada altını çizmek istediğim, iktidar gücünün zaman zaman “cahilce” de olsa, gücünü göstermek için saçma sapan yasaklara başvurabileceği, göz dağı vermek için her yolu deneyebileceği gerçeğidir.

Kostantıniyye Haberleri Gazetesi adından ötürü yayını durdurulduktan sonra “Bizim Şehir Haberleri Gazetesi” adıyla yayınına devam etmiş ve İstanbul İdare Mahkemesi’nde açılan konuya ilişkin davayı kazanmıştı, ilginç olan şudur ki, davalı olan İstanbul Valiliği, bu davayı temyiz bile etmemiş, yapmış olduğu yanlışı kabul etmişti.

Ulusal ve uluslararası basında yoğun bir tepki ile karşılaşan bu örnek sindirme eylemi, iktidarların basını susturma, korkutma arzularının bir örneği olarak tarihin sayfalarındaki yerini aldı.

Kostantıniyye Haberleri Gazetesi’nin yayınlandığı yıllarda, (1989 – 1993)  idare mahkemesinin salonlarında, gazetenin başına gelenleri desteklemek için, ne bir yazarı, ne de okurları vardı. Yalnızca Yeni Moda Eczahanesi’nin sahibi  Melih Ziya Sezer mahkemede “okur” olarak bulunmuş ve destek vermişti.

gazete-gazetecide-01 

Muhalif olduğundan, iktidarı sürekli olarak eleştirmekte olduğu için ve iktidar tarafından  yasaklandığından, hiç bir reklam geliri olmayan gazetenin abone gelirleri de çok düşüktü. Yani Kostantıniyye Haberleri Gazetesi, o yıllarda okurları tarafından desteklenmemiş, sahip çıkılmamıştı ! Oysa yapılmak istenen tek şey, İstanbul’un tarihi dokusuna zarar verilmesini önlemek ve hemşehrilik bilincini oluşturmaktı.

Peki, o zaman, basın özgürlüğü, ifade özgürlüğü için mücadele vermekte olan bir yayın organını desteklememiş, sahip çıkmamış olanların, bugün basın ve sanatçılar üzerinde uygulanmakta olan acımsız baskıları eleştirmeye ne kadar hakları vardır?

Dün görmezden gelinen, küçük bir yayın organına uygulanmış baskılar, bugün devleşerek ülkeyi bir “yasaklar ülkesi” haline getirmemiş midir?

Peki bu yasakların iktidara yararı nedir?

Hırsızlıklar, yolsuzluklar, yasa dışı eylemler kamu oyundan rahatlıkla gizlenebiliyor!

Bir ülke, hırsızlık yapılmadan, yolsuzluklara neden olunmadan, yasalara uyularak yönetilemez mi

Halk arasında yaygın biçimde kullanılan “bal tutan parmak yalar” sözü, bir alışkanlık olmaktan çıkartılamaz mı

Güç sahibi olmak, insanları neden, ille hırsızlığa, yolsuzluğa ve yasa dışı eylemlere iter? İnsanoğlu elde ettiği gücün sınırlarını kendi kendisine belirleme yeteneğinden yoksun mudur?

Galiba, toplumsal yaşamda insanlar sürekli olarak birbirlerini, belli yöntemler ile denetlemek durumundadırlar. Birlikte yaşamanın kuralı olarak ortaya çıkan bu durum, özgürlüklerin, “özgürce” kullanılabilmesi için gereklidir, çünkü en basit söylemiyle özgürlüğün sınırı, diğerinin özgürlüğünün başladığı yerdedir

Bugün ülkemizde gücünü “yasaklardan” alan bir hükümet iktidardadır ve yasaklarını uygulamak için kullanmakta olduğu en geçerli silahı da “kandırmacadır”.

Başını önüne eğmiş, söylenileni dinleyen, “biat” etmiş bir toplum yaratma çabasının ardında saklı olan, insanoğlunun bitmek tükenmek bilmeyen “güç” arzusundan kaynaklanıyor ve toplumu günden güne demokrasiden ve özgürlüklerden uzaklaştırıyor. 

Bugün, bu durumu saptayan bir yazıyı kaleme almak bile ciddi tehlikeler içermekte, çünkü iktidar gücünü pekiştirmek için nerede, ne zaman, ne yapacağını belli etmeden, inanılmaz boyutlara varmış bir korkuyu toplumun her kesimine salmış durumda.

Eğitimden, ekonomiye, ekonomiden gündelik yaşamın her alanına karışmaktan geri durmayan iktidar, siyaset sosyolojisinde pek az raslanan üst üste iktidarı seçimle kazanmış olmanın verdiği rahatlıkla toplumu dönüştürme, kendi arzularına göre bir toplum yaratma işini hızlandırmış görülüyor.

Bu oluşuma karşı olan basın, yazarlar, sanatçılar ile aydınlar, karşı çıkışlarını toplumun her kesimine ulaştıracak yol ve yöntemleri bulamadıkları sürece “yenilgiyi” kabul etmek zorunda kalacaklar.

Türkiye’de gazetelerin satış miktarlarının ne kadar az olduğu ortada. Muhalif gazetelerin bu satıştan almakta oldukları pay ise belli, üstelik muhalefeti okuyanlar, muhaliflerin kendileri zaten…

Sosyal medyanın gücü azımsanamayacak bir değerde olmasına karşın, orada da körler ve sağırlar birbirini ağırlar gibi bir durum söz konusu, yani muhalefet, neden karşı olduğunu, yapılan yanlışların nasıl yasaklı bir toplumu oluşturmak için bilinçle yapılmakta olduğunu anlatabilme yeteneğini henüz gösterebilmiş değil.

Burada herhalde dönüp kendimize bakmamızda ve yalnızca muhalif olmaktansa, kendi özeleştirimizle yola çıkmakta yarar var.

Bugün Türkiye’de muhalefet partilerinden tutun, solda olduğunu savunan partilere ve muhalif aydınlara kadar bir bölünmüşlük ve kendi içinde anlaşamamazlık yaşanıyor.

Toplumların yaşamlarında çok seslilik kadar olumlu ve geliştici başka ne olabilir?

Ancak Türkiye’nin bu günkü durumunda bu, ne kadar geçerlidir? Çünkü çok seslilik ancak demokrasilerde bir işe yarar ve günümüz Türkiye’sinde “demokrasi” iktidarın çerçevesini çizdiği biçimdedir, bu biçimin ise gerçek demokrasi ile bağdaşır yanı olmadığı açıkça ortada

Yani Cumhuriyetin temel ilkeleri teker teker askıya alınmış ve alınmakta, ailelerin kaç çocuk yapmaları gerektiği talimatla bildirilmiş, kadınların vücutlarına sahip çıkma özgürlükleri ellerinden alınmış, toplumun haber alma özgürlüğü, “yandaş” basın ile sınırlandırılmış ve biçimlendirilmiş, egemenliğin halk adına kullanıldığı TBMM’inin çalışmaları topluma kapalı hale getirilmiş, hukukun üstünlüğü yok sayılmış ve adalet sistemi olduğu gibi iktidarın emrine verilmiş.

Böyle bir durumda muhaliflerin tek ses olmaları ve önce demokrasiyi kurtarmaları gerekmez mi?

Unutulmaması gereken bir ayrıntı var. Son (2014) mahalli seçim sonuçlarına göre, iktidarın gücü “şimdilik” %45 civarındadır, ancak iktidarın anlayışı çerçevesinde yetiştirilmiş olan bir seçmen gurubunun oy kullanabilir yaşa gelmeleri için kalan süre gittikçe azalmaktadır. Türkiye özgürlüklerine sahip çıkabilmek için, yasaksız bir toplumda huzurla yaşayabilmek için henüz %55’in muhalif seçmen konumunda olduğu bir ülkedir..

Mayıs 2014, Paris

 

Yorum bırakın

Filed under SİYASİ YAZILAR, YAZILAR

Japonlar Avrupa’ya gidince suşi de gitti

http://vatankitap.gazetevatan.com/haber/japonlar_avrupaya_gidince_susi_de_gitti__/1/22879

22879_151_11

 

Cüneyt Ayral’ın “Sizin İçin Pişirdiler” isimli yemek kitabı dünya mutfağının ünlü sekiz şefinin tariflerini içeriyor. Ancak kitap bununla sınırlı değil, Ayral kitabında dünya lezzetlerinin küreselleşmesinin temeleni de anlatıyor.

BARIŞ EMRAH

Uzun yıllar yemek programları yapımcılığı yapan, Mutfak Sanatları Derneği’nin kuruluş yıllarında çalışan Cüneyt Ayral’ın “Sizin İçin Pişirdiler” kitabı kendi alanında ünlü sekiz dünya şefinin tariflerinden oluşan nefis bir kitap.
Farklı ülke mutfaklarının geleneksel ve modern arayışlar içeren tariflerinin yer aldığı kitapta aynı zamanda Ayral’ın günümüz dünya lezzet haritalarındaki sınırların nasıl değiştiğini anlatan harika bir bölüm de bulabilirsiniz. Küreselleşme ve artan göçlerle birlikte oluşan bu değişimin boyutları ise oldukça ilginç. Çünkü değişimin nedeni o mutfağın yabancısı olanlarının talebinden kaynaklanmıyor. Tam aksine o mutfağın tadına tutkun, kendi mutfak kültüründen, damak tadından vaz geçemeyen insanların dünyada hareket etmesiyle oluşuyor.

Yani Japon mutfağının dünyaya yayılması, Japonlar’ın Fransızlar’a ya da İngilizler’e “suşi sevdirme politikaları” ile başlamamış. Artan turizm, yeni iş olanakları yani küreselleşme ile Japonlar’ın başka dünya ülkelerine gitmeleri ve gittikleri yerlerde de kendi damak tatlarının peşine düşmeleri kıvılcımı ateşlemiş. Elbette bu durum, sadece Japon mutfağı için değil tüm ülke mutfakları için geçerli…
Şöyle diyor Ayral; “Avrupalıların Japon yemekleri ile tanışmalarının temelinde, zenginleşen Japonların 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Avrupa’ya seyahat etmeye başlamaları yatıyor. Nüfusu 1.3 milyarı bulan Çinlilerin, dünya ekonomisinde yer almaya başlamaları, onların da göç etmelerine neden olunca, dünyanın bu çok önemli mutfağı da yaygınlaşıyor.”

Ayral, bu konudaki örneklerine Kore ile devam ediyor: “Koreliler gittikleri ülkelerde BBQ’sunu aradıklarından, Çin’de ve Hong Kong’ta pek çok Kore lokantası var, artık. İstanbul’da da olduğu gibi. Bundan 20-25 yıl önce ‘Greek’ diye anılan Avrupa’nın dönercilerişimdi ‘Döner Kebab’ diye tüm kıtayı sarmış durumda. Şangay’da, Hong Kong’ta, Mexico City’de bile dönerciler var. Yeni öğrendiğime göre, ‘müteşebbis’ bir Türk işadamı Güney Amerika’nın Paraguay ülkesinde dönerci dükkanları açmaya başlamış.”

Döner kokusununUzakdoğu’ya kadar ulaşmasının arkasında da yine bu yemekle yetişenlerin yani Türklerin bu coğrafya ile tanışması yatıyor. Yoksa sebze ağırlıklı beslenen Çinliler’in bir sabah uyanıp “Türkler çok güzel reklamanı yaptı, canım döner istedi” demesiyle değil. Nasıl mı? Yanıtı çok basit. Çünkü THY’nin Hong Kong ve Çin’e düzenli seferler düzenlemesi ile bu ülkelerle olan ticaret ve insan transferi arttı. Elbette insanların yemek yeme alışkanlıklarındaki değişimin tek nedeni insan sirkülasyonu değil. Mesela Avusturulya’da birden deve eti tüketiminin artamısı gibi. Kkıtaya ulaşım amaçlı getirilen, ancak motorlu araçların gelmesiyle rahat rahat yaşamaya başlayan, üreyen ve sonra da halkın başına dert olan develerin nüfusu bir milyonu aşınca gurmeler de “deve eti yemekleri” önerir olmuşlar ve eklemişler; “Üstelik kolestrolü de düşük!”

sizin-icin-pisirdiler20140409103830

 

 

 

 

Sizin İçin Pişirdiler

Cüneyt Ayral

 

Yorum bırakın

Filed under HABERLER, TANITIMLAR & DUYURULAR

Alman medyası Başbakan Erdoğanla dalga geçti – ODATV Video

Alman medyası Başbakan Erdoğanla dalga geçti – ODATV Video.

Yorum bırakın

Filed under Fotograflar