Tag Archives: yemek tarifleri

Zeynep Göğüş ve Serkan Parlak benden söz etmişler

Yeniyüzyıl gazetesi 24 03 2016

Gazeteci Zeynep Göğüş, bugün (24 Mart 2016) Yeniyüzyıl Gazetesi’ndeki köşesinde beni Paris ve Provenece turlarımdan Benim Paris’im kitabımdan söz etmiş..

Zeynep Göğüş beni tüm yaşantım boyunca desteklemiş gazetecilerdendir..

Teşekkür ederim…

Ekran Resmi 2016-03-24 15.06.51

Serkan Parlak  internetteki Kitap Haber adlı blogunda Oğlak Yayınlarından çıkan son kitabım “El Çabukluğu Marifet” kitabımı tanıtmış. Yazının tümüne sitesinden ulaşmak mümkün.

Kitapla ilgili geniş bilgilere yer verilen yazıın sonunda da yazarın bir eleştirisi var, elbette dikkate alacağız ikinci baskısında. Teşekkür ederim..

Yorum bırakın

Filed under Fotograflar, TANITIMLAR & DUYURULAR

EMRE DİRİM’İN GÖSTERİ DERGİSİ İÇİN BENİMLE YAPMIŞ OLDUĞU SÖYLEŞİ

Gösteri Dergisi'nin kapağı

photo 3

photo 2

BİZİM İÇİN NE PİŞİRDİLER?

Gazeteciliğinin yanı sıra şiir ve romanlarıyla da dikkati çeken Cüneyt Ayral, bu kez ne Paris sokaklarını, kahvelerini yazıyor ne de siyasi yorumlar yapıyor. Bir yemek kitabıyla karşımızda bu kez. Sık sık gezi ve yeme – içme kültürü üstüne yazılar da yazan Cüneyt Ayral, aynı zamanda “amatör aşçı”. Onunla, şık bir biçimde yayımlanan ve fotoğraflarla beslenen, yeni kitabı Sizin İçin Pişirdiler (Oğlak Yayınları 2014) üstüne konuştuk.
Emre Dirim: Yemek konusunda iddalı ve kendini kabul ettirmiş yedi aşçı okurlar için ne pişirdilere geçmeden önce, nereden aklınıza geldi böyle bir kitap diye sorsam.
CA. Sanıyorum 2009 yılıydı, zaman o kadar hızlı akıyor ki yılları bile karıştırır oldum. “Kanal Biz” diye bir televizyon kurulmuştu, gazeteci bir arkadaşım beni oraya önerdi. “Bizim Mutfak” ve “Sanat ve Biz” dizi programlarını bu televizyon için yapmıştım. Programlarda şeflerin mutfaklarına giriyor, birlikte yemek yapıp, sonra da afiyetle yiyorduk. Amaç insanlarımıza, lokantalarda yapılan yemeklerin kolaylıklarını gösterirken, usta şeflerin nasıl çalıştıklarını anlatmaktı, çünkü lokantaya gittiğinizde, önünüze gelen yemeğin nasıl geldiğini pek bilemezsiniz, oysa arkada, mutfakta gerçek bir sanatçı vardır. Şefler bir yandan şiir gibi tabaklar hazırlarlarken, bir yandan da bir orkestra şefinin mahareti ile o mutfağı yönetirler. Bu kitapta yer alamayan İtalyan şef Brambilla’nın o dev otel mutfağını nasıl yönettiğini televizyonda göstermiştim. Sonra Oğlak yayınlarının yayımladığı “Leonardo Da Vinci’nin Sofrası” kitabını okudum ve bu yemek meselesinin benim düşündüğümden çok daha derin bir tarih meselesi olduğunu gördüm, bunun üzerine bu kitabı ve hatta başka yemek kitapları yapmaya karar verdim. Kitabın başında yazmış olduğun uzun metinde kendi yemek yeme serüvenimi bu yüzden anlattım.
Emre Dirim: Yemeği sevmeyen bir insan böyle bir kitabı hazırlayamaz elbette. Yemeği size kim(ler) sevdirdi? Unutamadığınız yemekli aile ortamlarından mı esinlendiniz? Nasıl bir aile ortamında büyüdünüz?
CA. Bunu isterseniz sır olarak saklayalım, çünkü Kasım ayında (2014) kendi mutfağımı anlattığım El Çabukluğu Marifet “Seçilmiş kolay yemekler ve dünya lezzetleri” diye yeni bir kitabım, yine Oğlak’tan çıkıyor ve nasıl bir ailede yetiştiğimi, yemek ile olan bağımı, ilgimi orada uzun uzun anlatıyorum. Ama isterseniz “sır” olarak söyleyeyim, babaannemin yoldaşı nenem Malike Silersü ile, eli çabuk olan annemin çok etkisi var bu işlerde. Tabii çok eski yıllardan şefim Boris Usta’yı da anmam lazım. Boris Usta Ankara Karpiç’in şefiydi, biz onunla Ankara RV Restaurant açıldığında birlikte çalıştık.
Emre Dirim: Her biri farklı yemekler pişiren -Maksut Aşkar, Hüseyin Gürsoy, Müge Kaşgöz, Bülent Metin, Mike Norman, Nuch, Sevinç Uzcan, Burak Yurt-, bu aşçıların özelliklerinden söz eder misiniz? Neden bu aşçıları seçtiniz? Öteki aşçılardan farkları ne?
CA. Bunlar örnekler. Bana kalsa daha en az 20-30 aşçı seçerdim. Örneğin Lâcivert Lokantası’nın (Boğazda) şefi Hüseyin Caylân, Hyatt Otelinin şefi Brambilla, Bodrum’da Ortakent Köşem Lokantası’nın şefi, daha pek çok sayabilirim..
Bu şeflerin ortak özellikleri işlerinin sanat olduğunun farkında olmalarıdır diyebilirim.
Sevinç Uzcan aralarında şef olarak en amatör olanıdır, ama onun işi farklı, o şeflerin taze baharatını ve salatalarını sağlayandır ve onu nasıl kullanacaklarını anlatır, bu da önemli bir iştir mutfakta, neyi ne ile kullanacağını anlatmak yani. Sonra Müge Kaşgöz belki bu kitapta kendi yöresinin yemeklerini yaptı ama, İstanbul’un “kadın meyhanecileri” arasında yer alır ve “notu düşülmesi gerekenlerden”dir. Bu kültürü çok iyi bilir. İçmesini bilmek kadar içirmesini de bilmek önemlidir yemek işinde. Şimdilerde çalışmıyor ama önemli bir şeftir. Bülent Metin’in yetiştirdiği, önayak olduğu pek çok genç şef var İstanbul’da, bunların hepsi Enstitü’den yetiştiler ve Bülent şimdi Londra’da Lâl Restaurant’ı açtı, çok mühim bir iş yapyor orada. Yepyeni yemekler sunuyor, Sefarad mutfağı üzerine çalışıyor. Nuch’u Türkiye’de tutmayı beceremedik maalesef, o da epey şef yetiştirdi ama gitti sonunda, kralların aşçısıdır. Maksut Aşkar yemeğin sihirbazıdır, çok ilginç tadlar keşfeder ve sunar. Ciddiye alınması ve üzerinde durulması gereken bir şeftir. Burak, barın arkasında yetişmiştir ama bugün bir lokantayı başarı ile yönetebilen usta bir servis uzmanıdır, onun bardaki yaratıcılığını ve işini sevmesini yıllar önce Ankara RV Restaurant’da birlikte çalıştığım barmen Refik’te görmüştüm. Hüseyin Gürsoy Türkiye’de “klâsik nasıl olunur” sorusunun yanıtıdır, çok önem verdiğim ve beğendiğim bir şeftir, onun kaymaklı ekmek kadayıfını çok az kimse başarabilir. Mike Norman ise başlı başına bir meseledir. Dünya liderlerine yemek yapmış ve beğendirmiş olan bu şefimizin, alafranga yemeklere, alaturka lezzetleri işlemesi ve bunu sunarak dünyaca ünlü olması başlıbaşına bir sanattır. Mike’ın ulusal turizmimize olan katkısından bakanlıkların falan haberi yok, oysa madalyayı hak etmiş sanatçılardandır. Önemli işler yapıyor, ama Türkiye’de daha henüz “aşçıbaşı” nedir kimse pek farkında değil. Bu tür kitaplar artarsa belki yararı olur…
Emre Dirim: Bu yedi ünlü aşçı bizim için ne pişirdiler? Kısaca bu yemeklerden ve tatlılardan söz eder misiniz?
Bu kitapta yer alan yemeklerin ortak özelliği, herhangi birisinin evinde kolaylıkla bu yemekleri yapabileceğidir. Her türlü zevke ve damağa göre yemeğin yer aldığı bir kitap. Tek eksiğimiz, hangi yemekle hangi şarabın ya da hangi başka bir içkinin sunulacağını yazamadım, çünkü bu işi keyifle yapacak bir somelier bulamadım açıkçası.
Emre Dirim: Gurme misiniz? Yemeğe düşkün müsünüz? Yemek seçer misiniz? En çok hangi yemekleri seversiniz?
Bana gurme denilemez, çünkü bir gurme en azından hiç ayırım yapmadan, tüm yemekleri yiyebilmelidir. Üstelik gurmenin yavaş yemek yemesi beklenir.
Ben hızlı yemek yerim, çok seçerim, bazı yemekleri kesinlikle yemem. Örneğin kremalı pasta ağzıma koymam, işkembe sevmem, yemem, Fransa’da yaşıyor olmama rağmen sümüklü böcek yemeyi sevmem. Çin yemeklerini çok sevdiğim halde bazılarını yemem, domuz kulağı gibi. Gözüme güzel gözükmeyen yemekleri yemeyi hemen red ederim. Yani yemek konusunda hayli huysuzum.
Acı olmayan Hint yemeklerini, Çin’in daha çok Canton mutfağını severim. Balık ve deniz böceklerini çok severim, Fransız mutfağında çok sevdiğim farklı soslar vardır, bunlar arasında rokfor sosunu hem salatada, hem ette çok severim, eşalot (soğan) soslu et yemeyi de severim. Etli yaprak dolmasına bayılırım, güzel yaptığım da söyleniyor, sebze dolmasını da severim özellikle kabak ve domates. Bir arkadaşım var Nil Darende, eğer yaprak dolamasının zeytinyağlısını o yaparsa dayanamam, Nil’i burada bir dolma üstadı olarak anmam gerekir, çünkü dolma sarmak apayrı bir iştir, sanattır. Pirinci çok severim, 40 türlü pilavı yaparım da severim de, İspanyolların Paellasından, İtalyanların Rizottosuna, Çinlilerin Canton pilavından Afgan pilavına kadar saymakla bitmez. Bir de bu pilavların nerelerde en iyi yapıldığını bilirim ve gider oralarda yerim, örneğin geçen yıl Paella yemek üzere Barcelona’ya “7 Kapılar lokantasına” gittik karımla.
Emre Dirim: Kendiniz de yemek pişirir misiniz? En sık yaptığınız yemekler hangisi? Pişireceğiniz yemekle ilgili alışverişte nelere dikkat edersiniz? Yemek pişirirken belli kurallarınız var mı? Sizce sofra nasıl olmalıdır?
Pişirmez miyim? Özellikle pek çok çeşit salatayı yapmak benim işimdir. Evim günlük yemeğini bile genellikle ben pişiririm. Karımın ustası olduğu bazı yemekler vardır ki, onlara hiiç elimi sürmem, örneğin Rizotto ya da çikolatalı sufle, klâsik cız bız köfte, ama günlük tüm zeytinyağlı yemekleri ben yaparım, enginarı karım yapar çünkü inanılmaz iyi pişirir, zeytinyağlı kereviz de onun işidir, ama zeytinyağlı yeşil fasulyeyi anneannem Safinaz Tüke gibi yaparım, barbunya fasulyeyi iyi pişiririm, mercimek yemeği benim işimdir, el çabukluğu isteyen tüm kıymalı sebze yemeklerini, börekleri, ben hallederim, dediğim gibi etli dolma sararım, adana kebab yaparım, eti alıp bıçakla kendim kıymacasına tabii. Yemeğin alış verişini de kendim yapmayı severim, taze baharat bulursam onları kullanmayı yeğlerim. Yemeği yaparken, o yemeği yapmayı eğer birisinden öğrenmiş isem, o zaman onu hep aynen uygulamayı tercih ederim, her yere giderken kendi bıçak setimi yanımda taşırım ve onları kullanırım, bıçakları bir aşçının en önemli aletleridir. Şık ve güzel sofraları hep sevmişimdir, karım da bu konuda çok beğeni sahibi olduğu için rahatım, farklı tabaklar kullanmayı, gümüş çatal bıçak bulursam onlarla yemek yemeyi her zaman severim, ama eğer o gün Çin yemeği pişirmişsem bagetlerle yerim, Çin yemeğine çatal bıçak hiç karıştırmadım.
Emre Dirim: Yemek, alanı çok geniş büyük bir kültür. Fransa’da yaşıyorsunuz ve dünya mutfaklarını yakından tanıyorsunuz. Pek çok ünlü aşçı dostunuz. Bu dostluklar nasıl oluştu? Sürekli gittiğiniz belli lokantalarınız var. Neden hep aynı lokantaları gidiyorsunuz?
Bazı aşçıların sunduğu öyle lezzetler vardır ki onlardan vazgeçemezsiniz, örneğin dana yanağını, Four Seasons Otellerinin aşçısı Mehmet Usta kadar kimse iyi yapamaz bana göre. Mike Norman’ın balık pişirmedeki yeteneğini tartışmam, Sevinç Uzcan’ın hazırladığı sofralar insanda yemek yeme zevkinin gelişmesine neden olacak sofralardır, Hüseyin Ceylan’ın balık çorbasını ben Marsilya’da bile bulamadım ki bu işin yeri orası, Hüseyin Gürsoy usta bana yanılmıyorsam 15 yıl yedirdiği kebabında bir tek kere bile farklı bir tad göndermedi masama (Park Şamdan, Nişantaşı), onun enginarı karımınki ile yarışır. New York’ta hamburger yediğim Smith & Wolansky bir enstitüsyondur diyebilirim, Paris’te her sevdiğim yemeği yediğim farklı lokantalar var, yine Paris’te zaman zaman çok özlediğim Hong Kong’u bana anımsatan lokantalar var, örneğin Olympiades’e gittiğimde kendimi Hong Kong’ta hissedebilirim rahatlıkla.
Mutfakta çalışmış olduğum için, rahmetle andığım Boris Usta’nın bu işi nasıl sanat olarak yaptığına çok genç yaşımda tanık olduğum için, şeflere saygım her zaman büyük olmuştur, Kostantıniyye Haberleri Gazetesi’ni yayınladığım dönemde ve ondan önce de Car&Men dergisinde “Kırık Tabak” diye bir köşe yazardım, sonra televizyon programı, bu kitap derken dostluklar oluşuyor tabii. Eğer fırsat olursa tanıdığım yabancı şefler ile de böyle bir kitap yapmayı çok isterim birgün…
Emre Dirim: Yemekle ilgili takıntılarınız var mı? Neden yıllardır yemek tarifleri topluyorsunuz?
Yemek tarifi çok toplamam aslında, ama MENÜ toplarım, ciddi bir menü kolleksiyonum oluştu yıllardır. Bundan 30 yıl önce Paris Café de Flore’un fiyatları neydi? Bugün nedir? İlginç değil mi? Kim ne sunmuş, kimler nerelerde neler yiyorlarmış? Süleyman Demirel Cumhurbaşkanı olarak Alman Şansölyesi Helmut Kohl’ü, İstanbul Dolmabahçe Sarayı’nda ağırlarken ne yemek sunmuş? Ve tabii o menüyü kim nasıl basmış? Özen göstermiş mi? Artık tarih olan Karaköy Liman Lokantası’nda ne yenilirdi? Bu ve buna benzer tanıklıklar.. Barselona’da en sevdiğim lokantalardan olan 7 Kapılar lokantasının kaç yıl aradan sonra yeni menüsü geçenlerde geldi, sağ olsunlar göndermişler. Bazı menüler var ki, artık o yerler yok, örneğin eski Markiz Pastahanesinin ilk menüsü bende var…
Yemek kitabı olarak yararlandığım birkaç kitap vardır. Bir tanesi Sevim Tanör hocanın Oğlak’tan çıkan kitabıdır. Önemli bir belgedir. Hoca ile tanıştım, sofasında da bulundum, bu işin en iyilerinden birisidir. Deniz Gürsoy’un, yine Oğlak’tan çıkan Köfteler kitabı başlı başına bir kaynaktır.
Bazı şeflerin kitaplarının yapılması gerektiğine inanıyorum ve bunun için de çabalıyorum, kimi öyle yemekler var ki bugün yapılmakta olunan, eğer onları kayıt altına almazsanız gidecek kaybolacaklar. O nedenle çıkacak olan yemek kitabımı da çok önemsiyorum, gündelik mutfağı ayrıntıları ile yazmayı denedim.
Emre Dirim: Fransız yemekleri ile Türk mutfağını karşılaştırdığınızda, hangisi ağır basıyor? Neden?
Hiçbir mutfak diğerine daha üstün değildir bana göre.
Fransız mutfağı derin ve uzun araştırmaların yarattığı bir soslar mutfağıdır, pasta ve şekerleme konusunda apayrı bir üstünlüğü söz konusudur. Fransa’da kompozitör olmakla, şair olmakla, aşçıbaşı olmak arasında ciddi bir fark yoktur. Pirinç konusunda Çinlilerin ve Hintlilerin eline kim su döker derseniz, Anadolu kadını derim. Türkiye’den doğuya doğru gidin, pirincin kimbilir kaç türlüsünü yersiniz. Anadolu ve doğuya doğru giden yolda çok önemli yemekler yapılmaktadır, bunları yapan şeflerin kayıt altına alınması gerekir, yoksa pek çok kültür kaybolup gidecek. Bu konuda bazı televizyon programları yapılıyor Türkiye’de, keşke onlar kitaplaşabilse. Makarnalar konusunda İtalya’nın üstüne kim var? Çinlinin makarnası bana göre boy ölçüşemez. İngilizlerin mutfağı olmadığı söylenir, oysa balık-patates kültürü, atışıtmalık kültürü gerek İnglizlerde, gerekse İspanyollarda çok gelişmiş. Hintlilerin, Tibetlilerin yemekleri birer harikadır, yemeye doyum olmaz. Sri Lanka’da yediğim körili karidesleri kopye etmeye çalışıyorum ama beceremiyorum, çünkü karides orada tavaya, denizden çıkıp geliyor, Belçikaya gidip özelikle midye yenebilir meselâ. Ama limonatanın hasını Emirgân’da Sütiş’te içerim, İskender’i gider Bursa’da yerinde yerim. Rakı mı içeceğim? Meze mi isitiyorum? Bodrum Köşem lokantasındayım demektir. Yani herkesin diğerine üstün olduğu bir yanı var. Hayatımda Hindistan’a hiç gitmedim, ama yöre yöre yemeklerini bilirim, Pakistanlıların, İranlıların yemeklerini bilirim ve severim, bazılarını da yaparım zaten…
Emre Dirim: Yemek kültürünün, yemek alışkanlıklarının değişmesini nasıl karşılıyorsunuz?
Bu işin ekonomi ile başabaş bir gelişmesi var. En iyi örnek Fransa’dan, şimdi yazmakta olduğum “Paris Sokaları” kitabımda bunu anlatıyorum, bizim dönerciler “Kürt-Türk Mutfağı” adıyla başa güreşiyorlar, kap-ye-kaç (fast food) kültürünün en önünde gidiyorlar, Avrupa’nın pek çok yerinde bu böyle. Neden? Ucuz, lezzetli ve doyurucu!
Bugün Fransa’da tek kap yemek, iki bardak şarap ile 25 Euro para verirsiniz en uygun lokantada, yoksa bu 35’e 50’ye kadar çıkar. Bu parayı bugün verebilecek kaç kişi var, belli bir sıklıkla? Aynı sorun bir başka boyutta Türkiye’de yaşanıyor, insanlar aç, geçinemiyor. Ne yapacak, savaş zamanlarındaki gibi ekmek paparası yapacak, suya pirinç salacak, ekmek arasına kavurma koyup yiyecek. Başka çaresi var mı?
İyi yemek, iyi malzeme ve zaman ister, o yüzden yemek yeme alışkanlıkları ister istemez değişiyor. Öte yandan yeni yeni başlayan doğal ürün furyası da iyi takip edilmezse istismara çok açık bir konudur. Bugün büyük şehirlerde doğru dürüst domates bulabiliyor musunuz? Ben Foça’dan başka yerde şimdilik domates bulamıyorum. Eeee, onu bulamadığınız zaman çoban salatasının tadı gelmez ki. Ne yapacaksınız, ekşini yakalamak için sirkeye kuvvet, oysa domatesi doğrayıp, sabahtan güneşe bıraksanız ne lezzetli olacak o salata, değil mi?
Emre Dirim: Son olarak, okurlarınıza kolay bir yemek tarfi verir misiniz?
Kim ne sever bilemem ama, bir tarif vereyim.
250gr kırmızı mercimeği, bir orta boy havuçu, bir orta boy domatesi, bir orta boy soğanı, 4 diş sarmısak ve kasaptan alınacak ilikli bir kemiği kenara koyun.
Soğanları iri iri doğrayın, sarmısakları da dişlerin boyuna göre ikiye ya da üçe bölün. Bir çay bardağı zeytin yağı ile soğan, sarmısak ve mercimeği kavurun. Sonra üzerine iri iri doğrayacağınız domatesleri, havucu ekleyip kemiği de tencerenin ortasına yerleştirip üzerine bol soğuk su ekleyip kaynamaya bırakın. Fokurdayınca altını kısıp, mercimeklerin kendilerinden geçmesini bekleyin. Çorbanızın aslı hazır olunca, eğer evde el blenderi varsa, kemiği içinden alıp blenderdan geçirin, yok işin aslını istiyorsanız, o zaman tahta kaşığın sırtı ile el süzgeçinden başka bir tencereye eze eze süzün. Mercimek çorbanız hazır.
Evde kalmış, bayatlamış ekmekleri küçük küpler halinde kesip zeytinyağında kızartın, onu da kenara koyduktan sonra, acı seviyorsanız eğer acı, yoksa tatlı kırmızı biberi erimiş tereyağında tavadan geçirip çorbanızın üzerine dökün ve servis yapın, tabaklara herkes istediği kadar kızarmış ekmekten alınca, doyurucu bir akşam yemeği yemiş olacaksınız. Afiyet olsun
Paris, 15 Temmuz 2014

Yorum bırakın

Filed under Fotograflar

Japonlar Avrupa’ya gidince suşi de gitti

http://vatankitap.gazetevatan.com/haber/japonlar_avrupaya_gidince_susi_de_gitti__/1/22879

22879_151_11

 

Cüneyt Ayral’ın “Sizin İçin Pişirdiler” isimli yemek kitabı dünya mutfağının ünlü sekiz şefinin tariflerini içeriyor. Ancak kitap bununla sınırlı değil, Ayral kitabında dünya lezzetlerinin küreselleşmesinin temeleni de anlatıyor.

BARIŞ EMRAH

Uzun yıllar yemek programları yapımcılığı yapan, Mutfak Sanatları Derneği’nin kuruluş yıllarında çalışan Cüneyt Ayral’ın “Sizin İçin Pişirdiler” kitabı kendi alanında ünlü sekiz dünya şefinin tariflerinden oluşan nefis bir kitap.
Farklı ülke mutfaklarının geleneksel ve modern arayışlar içeren tariflerinin yer aldığı kitapta aynı zamanda Ayral’ın günümüz dünya lezzet haritalarındaki sınırların nasıl değiştiğini anlatan harika bir bölüm de bulabilirsiniz. Küreselleşme ve artan göçlerle birlikte oluşan bu değişimin boyutları ise oldukça ilginç. Çünkü değişimin nedeni o mutfağın yabancısı olanlarının talebinden kaynaklanmıyor. Tam aksine o mutfağın tadına tutkun, kendi mutfak kültüründen, damak tadından vaz geçemeyen insanların dünyada hareket etmesiyle oluşuyor.

Yani Japon mutfağının dünyaya yayılması, Japonlar’ın Fransızlar’a ya da İngilizler’e “suşi sevdirme politikaları” ile başlamamış. Artan turizm, yeni iş olanakları yani küreselleşme ile Japonlar’ın başka dünya ülkelerine gitmeleri ve gittikleri yerlerde de kendi damak tatlarının peşine düşmeleri kıvılcımı ateşlemiş. Elbette bu durum, sadece Japon mutfağı için değil tüm ülke mutfakları için geçerli…
Şöyle diyor Ayral; “Avrupalıların Japon yemekleri ile tanışmalarının temelinde, zenginleşen Japonların 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Avrupa’ya seyahat etmeye başlamaları yatıyor. Nüfusu 1.3 milyarı bulan Çinlilerin, dünya ekonomisinde yer almaya başlamaları, onların da göç etmelerine neden olunca, dünyanın bu çok önemli mutfağı da yaygınlaşıyor.”

Ayral, bu konudaki örneklerine Kore ile devam ediyor: “Koreliler gittikleri ülkelerde BBQ’sunu aradıklarından, Çin’de ve Hong Kong’ta pek çok Kore lokantası var, artık. İstanbul’da da olduğu gibi. Bundan 20-25 yıl önce ‘Greek’ diye anılan Avrupa’nın dönercilerişimdi ‘Döner Kebab’ diye tüm kıtayı sarmış durumda. Şangay’da, Hong Kong’ta, Mexico City’de bile dönerciler var. Yeni öğrendiğime göre, ‘müteşebbis’ bir Türk işadamı Güney Amerika’nın Paraguay ülkesinde dönerci dükkanları açmaya başlamış.”

Döner kokusununUzakdoğu’ya kadar ulaşmasının arkasında da yine bu yemekle yetişenlerin yani Türklerin bu coğrafya ile tanışması yatıyor. Yoksa sebze ağırlıklı beslenen Çinliler’in bir sabah uyanıp “Türkler çok güzel reklamanı yaptı, canım döner istedi” demesiyle değil. Nasıl mı? Yanıtı çok basit. Çünkü THY’nin Hong Kong ve Çin’e düzenli seferler düzenlemesi ile bu ülkelerle olan ticaret ve insan transferi arttı. Elbette insanların yemek yeme alışkanlıklarındaki değişimin tek nedeni insan sirkülasyonu değil. Mesela Avusturulya’da birden deve eti tüketiminin artamısı gibi. Kkıtaya ulaşım amaçlı getirilen, ancak motorlu araçların gelmesiyle rahat rahat yaşamaya başlayan, üreyen ve sonra da halkın başına dert olan develerin nüfusu bir milyonu aşınca gurmeler de “deve eti yemekleri” önerir olmuşlar ve eklemişler; “Üstelik kolestrolü de düşük!”

sizin-icin-pisirdiler20140409103830

 

 

 

 

Sizin İçin Pişirdiler

Cüneyt Ayral

 

Yorum bırakın

Filed under HABERLER, TANITIMLAR & DUYURULAR

YENİ KİTAPLARIM PİYASADA…

DAHA GÜZEL SOFRALAR, DAHA HOŞ LEZZETLER İÇİN ŞEFLER PİŞİRDİ… ŞİMDİ SIRA SİZDE…

 

 

SİZİN İÇİN PİŞİRDİLER KAPAK

 

ŞİİR BİR YAZI SANATI OLMANIN ÖTESİNDE, BİR YAŞAMA BİÇİMİDİR, YAŞAMA ANLAM KATAR… OKUYUN, DENEYİN!

Kambur ilan edilen kapak

 

OĞLAK YAYINLARINDAN ÇIKAN SON İKİ KİTABIM PİYASADA

TÜM İNTERNET KİTAÇILARINDA

SEÇKİN KİTAP EVLERİNDE BULUNUYOR

Yorum bırakın

Filed under HABERLER